Το τρίχρονο δαμάλι και τα 700 εκατομμύρια

από kotsarikos

Η προφητεία του Άγιου Κοσμά του Αιτωλού για το τρίχρονο δαμάλι καθώς και η πρόρρηση του γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού περί των 700 εκατομμυρίων νεκρών είναι από τις πιο χαρακτηριστικές στο σύνολο των προφητειών / προρρήσεων που γνωρίζουμε σχετικά με τον Γενικό Πόλεμο.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που αναρωτιούνται αν είναι δυνατόν να υπάρξει τόσο μεγάλη σφαγή ώστε να σκοτωθούν 700 εκ. άνθρωποι (χωρίς τα γυναικόπαιδα, όπως τονίζει ο γέροντας Ιωσήφ). Μάλιστα υπάρχουν κάποιοι που αναφέρουν ότι ο αριθμός δεν είναι πραγματικός, αλλά ενδεικτικός του μεγέθους, ενώ άλλοι αμφιβάλλουν για την ορθότητα, παραθέτοντας άλλα ακούσματα του γέροντα, στα οποία αναφέρει μικρότερο αριθμό νεκρών.
Αν και είναι ανθρώπινο να θεωρούμε ασύλληπτο το γεγονός αυτό (ούτε καν τολμάει κανείς, να φανταστεί ένα μοσχάρι, να επιπλέει σε ένα ποτάμι αίματος), είναι γεγονός ότι οι δύο αυτές προφητείες, εμφανίζονται σε έναν προορατικό λόγο, ο οποίος χρονολογείται λίγο πριν την πτώση της Κωνσταντινούπολης!
Ο λόγος αυτός ανήκει σε έναν σοφό άνδρα ο οποίος ερωτήθηκε από τον Μανουήλ Παλαιολόγο (1348 – 1425 μ.Χ) για το μέλλον της Κωνσταντινούπολης. Σας μεταφέρουμε εδώ τα ανάλογα αποσπάσματα της απάντησης του σοφού αυτού άνδρα, από το βιβλίο ”Οι προφήτες μας αποκαλύπτουν” του Αβραάμ Μοναχού Αγιορείτη.
Ας διαβάσουμε πρώτα την προφητεία του Πατροκοσμά…
58, από την συλλογή Καντιώτη ”Στην πόλη θα χυθεί αίμα που τριχρονίτικο δαμάλι θα πλέξη” (θα πλέει), και
4, από την συλλογή Καλυβόπουλου: ”Στην πόλη θα πλέει τριχρονίτικο δαμάλι στο αίμα”.
Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι η συγκεκριμένη προφητεία δεν έχει καταγραφεί στο Αλβανικό χειρόγραφο.
…και εδώ η παράγραφος που αναφέρεται στον λόγο προς τον Παλαιολόγο (ο τονισμός είναι λανθασμένος λόγω μη σωστής γραμματοσειράς)
Αυτοί δε οι Άρχοντες του στρατού των Χριστιανών έριν βαλούσιν ανά μέσον αυτών, τις αν άρξη της Πόλεως. Επί την έριν δε ταύτης ξίφους έλξουσι και κατακόπτεσθαι εθελήσουσιν εν αλλήλοις οι Χριστιανοί, επί τοσούτον δε γενήσεται συγκοπή των ανθρώπων, ώστε πάντα κοιλώματα και πάσα η γη της Πόλεως αίματος πληρωθήσεται, ώστε και μόσχος τριετής εν τω αίματι πνιγήσεται και δραμείται εν τω πελάγει το αίμα, ώσει στάδια δέκα οκτώ και αυτή η συγκοπή θέλει γίνει μεγάλη σφόδρα μετά την συμφοράν ταύτην, εν η πάντες οι αμαρτωλοί κατακοπήσονται, και ουδείς εξ αυτών σωθήσεται.
…όχι μόνο θα πλέει, όπως λέει ο Πατροκοσμάς, αλλά θα επιπλέει πνιγμένο το μοσχάρι λέει ο σοφός αυτός άνδρας. Αλλά και όλα τα κοιλώματα, οι εγκοπές και τα ανοίγματα που θα έχει η γη της Πόλης, θα καλυφθούν….και τόσο πολύ θα είναι το αίμα που θα ρέει στην θάλασσα, που τελικά θα φτάσει εντός αυτής 18 στάδια, δηλαδή 3 χιλιόμετρα!
…ναι, αλλά 700 εκατομμύρια;;;;…χωρίς τα γυναικόπαιδα;
Ας ακούσουμε τώρα και την πρόρρηση του γέροντα Ιωσήφ (στο 1.40 το επίμαχο σημείο):
… και εδώ το σημείο που αναφέρει τον αριθμό των εμπλεκομένων ο λόγος προς τον Παλαιολόγο:
”…τοιούτος δε ο στόλος γενήσεται, ώστε αι κεφαλαί και άρχοντες του στόλου έσονται ωσεί χιλιάδες εβδομήκοντα. Πας δε τις τούτων έχοιεν υποκάτω αυτού άνδρας χιλιάδας δέκα”
70.000 άρχοντες με 10.000 άνδρες ο καθένας μας κάνει 700 εκατομμύρια άνδρες. Ακριβώς ότι λέει και ο γέροντας Ιωσήφ.
Δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτηθήκαμε αν αυτά που διαβάζουμε και ακούμε στις προφητείες και στις προρρήσεις είναι ενδεικτικά των μελλοντικών γεγονότων ή αν είναι ακριβώς αυτό που θα γίνει. Για το συγκεκριμένο θέμα όμως – δηλαδή για το μέγεθος του πολέμου που θα αφορά την απόκτηση της Πόλης – ο λογισμός μας μας λέει ότι πλέον δεν πρέπει να έχουμε καμία αμφιβολία, ότι όλα θα γίνουν ακριβώς όπως έχουν προφητευθεί.
kotsarikos

Δυο προφητικά οράματα του ρώσου μοναχού Αντωνίου

Κάθε χρόνο που περνάει, ο αριθμός των από τεχνικά αίτια καταστροφών και των φυσικών συμφορών αυξάνεται σε όλο τον κόσμο με τρόπο ανησυχητικό. Στην πραγματικότητα, έχουν γίνει κάτι σαν σύνηθες φαινόμενο, όσο τρομακτικό και αν ακούγεται. Όμως κανένας δεν μπορεί να τα συνηθίσει ή να τα αποδεχτεί. Αποτελούν ένα φοβερό σοκ, κάθε φορά. Για παράδειγμα η καταιγίδα Κατρίνα που χτύπησε τις Η.Π.Α. το φθινόπωρο του 2005, της οποίας παρακολουθήσαμε, εδώ στη Ρωσία, τις τρομακτικές συνέπειες με κατάπληξη.

Επομένως, δεν είναι άξιο απορίας ότι ανάμεσα στους Ορθοδόξους πιστούς στη χώρα μας υπάρχει μία έξαρση αληθινά αποκαλυπτικών συναισθημάτων, τα οποία διεγέρθηκαν περισσότερο από το πρόσφατα δημοσιευμένο στην Ουκρανία βιβλίο, από τον Ορθόδοξο κληρικό π. Αλέξανδρο Κρασνώφ: «Πνευματικές συζητήσεις και Διδαχές του Γέροντος Αντωνίου». Το βιβλίο έγινε μπεστ σέλλερ στη Ρωσία, γεμίζοντας με κατήφεια πολλούς ανθρώπους, αναγκάζοντάς τους να εξετάσουν με μεγάλη ανησυχία την σημερινή πραγματικότητα, και να κάνουν την αναφορά τους και πάλι στην Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.

Ο πατέρας Αλέξανδρος στο βιβλίο του, περιγράφει τις συναντήσεις του με ένα ορισμένο γέροντα ονόματι Αντώνιο. Ο Κύριος προίκισε αυτόν τον ζηλωτή με 2 προφητικά οράματα, ο οποίος, με την σειρά του τα αφηγήθηκε στον κληρικό όχι πολύ καιρό πριν από τον θάνατό του.....

Επειδή αυτά τα προφητικά οράματα δεν αφορούν μόνο την Ρωσία αλλά και ολόκληρο τον κόσμο, αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να σας τα γνωστοποιήσουμε. Σας δίνουμε ένα απόσπασμα από το προαναφερθέν βιβλίο του πατρός Αλεξάνδρου, όπου ο γέροντας Αντώνιος μιλάει για τα οράματα του.

***Κάποια στιγμή στις αρχές της δεκαετίας του 1970, κατά τη Θεία Λειτουργία, είδα το πρώτο όραμά μου.

Βλέπω ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων, να κυλάει προς τα εμπρός, σαν να σύρεται από κάποια αόρατη δύναμη. Καθώς βρίσκονται σε αυτή τη συνεχή κίνηση, μερικοί γλεντούν, μερικοί μοιχεύουν, άλλοι συνωμοτούν εναντίον συνανθρώπων τους. Και όλα αυτά ενώ βρίσκονται σε κίνηση προς τα εμπρός.

Οι άνθρωποι είναι όλοι πολύ διαφορετικοί: υπάρχουν λαϊκοί, κληρικοί, στρατιωτικοί, πολιτικοί - οποιοιδήποτε. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων σπρώχνει βίαια απλώς και μόνο για να ανοίξει δρόμο προς τα εμπρός, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τους άλλους, ενώ ένα ελάχιστο μέρος προχωράει με ηρεμία.

Μια άβυσσος, που προκαλεί δέος, απλώνεται μπροστά που οδηγεί στην Κόλαση. Η πλειοψηφία του κόσμου μόλις τη φτάνει, βυθίζεται κάτω. Επί πλέον, όχι μόνο οι πλούσιοι, αλλά και οι άνθρωποι που στερούνται πόρους εκσφενδονίζονται κάτω στην Κόλαση. Γιατί μοιράζονται ένα κοινό είδωλο - τις επιθυμίες του κόσμου (τούτου). Υπάρχουν και άλλοι που δεν ορμούν προς τα κάτω αλλά κατεβαίνουν αργά, για να ανυψωθούν από ορισμένα φωτισμένα άτομα που τους βοηθάνε. Ενώ άλλοι διασχίζουν ήρεμα ή ακόμα καλύτερα, πετάνε πάνω από την άβυσσο, χωρίς τα πόδια τους να αγγίζουν το έδαφος.

Ήταν φοβερό. Δεν ήταν τόσο το βογκητό, σαν ένα τρομερό ουρλιαχτό που ερχόταν από την άβυσσο, σε συνδυασμό με μια απεχθή κακοσμία. Ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή αποκρουστική οσμή. Ήταν μια δυσωδία, με πρόσθετα τα αισθήματα του τρόμου και του αμετάκλητου.

Σ’ εκείνα τα χρόνια της φαινομενικής Ρωσικής ευημερίας ήταν δύσκολο για μένα να αξιολογήσω την προειδοποίηση του οράματος. Σήμερα είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

****Το δεύτερο όραμα ήταν διαφορετικής φύσεως.

Μου δόθηκε, με την χάρη του Θεού, ένα όραμα το οποίο αφορούσε κάτι που οι άνθρωποι μου ζητούσαν. Εάν το πρώτο όραμα μπορούσε να περιγραφεί με περισσότερη ή λιγότερη ακρίβεια, είναι πρακτικά αδύνατο να συμβεί το ίδιο για το δεύτερο. Έτσι θα προσπαθήσω να το αφηγηθώ με κάποιο λογικό ειρμό και όχι ακριβώς όπως μου δόθηκε.

Για να είναι πιο εύκολο για σας, για να καταλάβετε αυτά που ακολουθούν, επιτρέψετε μου να ξεκινήσω λέγοντας κάποια πράγματα για την δημιουργία του Σύμπαντος.

Ο Κύριος δημιούργησε όλα τα έμβια όντα με τη σειρά τους, σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο σύστημα, όπου οι ενέργειες, ακόμη και του παραμικρότερου από αυτά, να έχει αντίκτυπο στη ζωή ολοκλήρου του Σύμπαντος.

Οι δράσεις των αλόγων θηρίων δεν μπορούν να προκαλέσουν βλάβες στο Σύμπαν. Περιορίζονται από τα ένστικτά τους και την αυτο-ρύθμιση των ιδιοτήτων της ίδιας της Φύσης, σαν με φρένα.

Αλλά με τον άνθρωπο, που δημιουργήθηκε από τον Θεό σαν εικόνα και ομοίωσή Του, ισχύει κάτι διαφορετικό. Όχι μόνο οι πράξεις αλλά και οι ίδιες οι σκέψεις του ανθρώπου, επιδρούν στον περιβάλλοντα χώρο, σε όλο το Σύμπαν.

Δεν ήταν ο Κύριος που εξαφάνισε από προσώπου γης τα Σόδομα και τα Γόμορρα, αλλά ο αμαρτωλός άνθρωπος. Αυτό που υποδηλώνω εδώ είναι ότι όλες οι τραγωδίες που είχαν συμβεί στον άνθρωπο και στη Φύση δεν είναι συνέπειες της οργής του Κυρίου, διότι είναι παντελεήμων. Αυτές οι τιμωρίες είναι άμεσο αποτέλεσμα των επιζημίων πράξεων της ίδιας της ανθρωπότητας η οποία παραπλανήθηκε από τα τεχνάσματα των δαιμόνων.

Και τώρα, επιτρέψτε μου να αναφερθώ στο όραμα, αυτού που, αλλοίμονο, μας περιμένει στο όχι τόσο μακρινό μέλλον. Εξάλλου, κάποια πράγματα τα οποία είδα στο όραμά μου έχουν λάβει χώρα στο παρόν.

Λοιπόν αυτό είναι το όραμα το οποίο μου επέτρεψε ο Θεός να δω:

Πρώτα απ’ όλα, όλων των ειδών οι τεχνικές βλάβες. Το υπάρχον σύστημα που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο είναι, πράγματι, σατανικό, καθώς εναντιώνεται σε όλους τους νόμους του Θεού. Γι’ αυτό το λόγο θ’ αρχίσει να αποτυγχάνει. Αεροπλάνα θα πέφτουν από τους ουρανούς, πλοία θα βουλιάζουν, πυρηνικοί σταθμοί και χημικά εργοστάσια θα ανατιναχτούν. Όλα αυτά θα λάβουν χώρα με φόντο τρομερών φυσικών καταστροφών που θα χτυπήσουν όλες τις χώρες του κόσμου με πρώτη και καλύτερη την Αμερική. Αυτές θα είναι καταιγίδες ανήκουστης δύναμης, σεισμοί, έντονες ξηρασίες και αληθινοί κατακλυσμοί.

Στην πραγματικότητα, θα είναι δύσκολο να βρεθεί ένα μέρος στη γη που να μην έχει χτυπηθεί από αυτές τις καταστροφές, ένα μέρος που ο άνθρωπος θα βρει ασφαλές καταφύγιο.

Η γαλήνη του ανθρώπου θα είναι μόνο στα χέρια του Θεού, στην πίστη του για την καλή θέληση του Κυρίου, επειδή η μητέρα Γη δεν θα μπορεί να προσφέρει αυτό το καταφύγιο.

Οι πόλεις είναι αυτές που θα χτυπηθούν περισσότερο από την οργισμένη Φύση καθώς θα έχουν κόψει εντελώς τους δεσμούς με αυτήν. Μόνο μια καταστροφή ενός πολυώροφου κορυφαίας τεχνολογίας πύργου απειλεί εκατοντάδες ψυχές με θάψιμο κάτω από τα ερείπια, χωρίς την δυνατότητα για Θεία Κοινωνία και μετάνοια.

Αυτές οι μοντέρνες κατοικίες, κατασκευασμένες σε στοίβες, διαπερνώντας την Γη σαν βέλη κατευθείαν κάτω προς το πυρ της Κολάσεως, θα φέρνουν στους ανθρώπους ένα κακό θάνατο κάτω από τα συντρίμμια.

Εκείνοι που θα επιζήσουν θα ζηλεύουν αυτούς που ευλογήθηκαν με ένα γρήγορο θάνατο, καθώς η μοίρα τους θα είναι τρομερή: ένας αργός μαρτυρικός θάνατος από πείνα και ασφυξία.

Οι πόλεις θα είναι πραγματικά φρικιαστικό θέαμα. Ακόμα και αυτές που θα κατορθώσουν να γλυτώσουν από την καταστροφή, στερημένες από ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, θέρμανση και τροφή, θα μοιάζουν με τεράστιους πέτρινους τάφους, καθώς τόσοι πολλοί άνθρωποι θα πεθαίνουν εκεί...

Συμμορίες ληστών θα περιπλανιούνται στους δρόμους, τα εγκλήματά τους θα παραμένουν ατιμώρητα. Ακόμα και η ημέρα δεν θα φέρνει ειρήνη και ασφάλεια στη πόλη, ενώ την νύχτα οι άνθρωποι θα συγκεντρώνονται σε μεγάλες ομάδες, ψάχνοντας ασφάλεια όλοι μαζί για να επιβιώσουν ως την αυγή. Αλλοίμονο, η ανατολή δεν θα αναγγέλλει μια καινούργια ευτυχισμένη μέρα, αλλά θα σημαίνει την αρχή περισσοτέρων οδυνών στην προσπάθεια επιβίωσης για μια ακόμα ημέρα.

Δεν πρέπει να νομίζετε ότι το χωριό, οι αγροτικές περιοχές θα είναι καλύτερα. Οι αγροί μολυσμένοι από τις τοξικές βροχές και ταλαιπωρημένοι από ξηρασία δεν θα αποδίδουν καθόλου σοδειές. Τεράστιο πλήθος βοοειδών θα πεθάνει, και οι άνθρωποι ανήμποροι να θάψουν όλα τα νεκρά ζώα, θα τα αφήσουν να κείτονται και να σαπίζουν εκεί, δηλητηριάζοντας τον αέρα με μια μπόχα αποσύνθεσης. Οι χωρικοί θα υφίστανται επιδρομές από τους ανθρώπους της πόλης, οι οποίοι θα είναι έτοιμοι να σκοτώσουν ακόμα και για μια φέτα ψωμί! Ναι ακριβώς αυτή η φέτα ψωμιού που σου φαίνεται (τώρα) άνοστη, εκείνες τις μέρες χωρίς σάλτσες και μπαχαρικά, θα προκαλεί τους ανθρώπους να χύσουν αίμα γι’ αυτήν.

Για τους χωρικούς, ακριβώς όπως και για τους κατοίκους της πόλης, η νύχτα θα είναι γεμάτη με τρόμους, καθώς θα φέρνει μαζί της λεηλασίες και ληστείες. Για τους αγρότες θα είναι επιτακτικό να διατηρήσουν τον εξοπλισμό των αγροκτημάτων τους, διότι χωρίς αυτόν δεν θα μπορούν να κάνουν καμμία δουλειά και θα βρουν σίγουρο θάνατο από πείνα. Έτσι και στις πόλεις όχι μόνο η τροφή, η ιδιοκτησία, αλλά και οι ίδιοι άνθρωποι θα είναι κυνηγημένοι.

Ο κανιβαλισμός θα γίνει ένα σύνηθες φαινόμενο.

Όλοι οι νόμοι της ηθικής θα ποδοπατηθούν. Αυτή η ίδια η ύπαρξη της ανθρωπότητας και η ουσία της θα κατευθυνθεί προς την απόρριψη της Πρόνοιας του Κυρίου και της Χάρης του. Ενώ οι Εντολές που δόθηκαν στους ανθρώπους από τον Κύριο δεν είναι τίποτε άλλο από ένας δρόμος προς μια γαλήνια και ευτυχισμένη ζωή με ειρήνη και αρμονία με τον Κύριο. Όλα τα υπόλοιπα που παραβιάζουν τις εντολές, είναι επιζήμια για τον κόσμο και για όλα όσα υπάρχουν σ’ αυτόν και εξαρτώνται απ’ αυτόν.

Όλα ξεκινούν από μικροπράγματα: έκλυτο ντύσιμο και ήθη, κοινή διαπαιδαγώγηση αγοριών και κοριτσιών και όχι κάτω από την καθοδήγηση της εκκλησίας αλλά ενός λαϊκού ατόμου. Από τέτοια μικροπράγματα είναι που αναφύονται τα μεγαλύτερα κακά.

Πολλές φορές ο Σατανάς προσπάθησε να καταστήσει την ηθική εξαθλίωση παγκόσμια, πανδημική, αλλά πάντα εύρισκε μπροστά του την τρομακτική καταγγελία της Εκκλησίας. Διότι τα πνεύματα του σκότους αυτό είναι που φοβούνται περισσότερο απ’ όλα: την καταγγελία. Γι’ αυτό όταν το φως της Αλήθειας σβήνει, τότε οι κακές, διαβολικές υποκινήσεις γίνονται πολύ πιο δυνατές.

Ο κόσμος βρίσκεται κάτω από την συσκότιση (της λογικής) που προκαλεί η υπεραφθονία μιας δωδεκάδας «αναπτυγμένων» χωρών, όπως αποκαλούνται, τις οποίες ο εχθρός της ανθρωπότητας έχει επιλέξει για να γίνουν όργανα στην αποχαύνωση όλου του κόσμου.Το πρωταρχικό όπλο σκανδαλισμού εδώ είναι το σλόγκαν της Ελευθερίας! Τόσο πολύ αίμα έχει χυθεί σε όλες τις επαναστάσεις και πραξικοπήματα, κοινωνικές και ψευδο-θρησκευτικές εκδηλώσεις, πολιτική και με μυστικότητα διαμάχη, - όλα τοποθετημένα στο βωμό του δαίμονα της ελευθερίας! Ναι, αυτός που επαναστάτησε κατά του Θεού, και ρίχθηκε κάτω (από τον Ουρανό), το μαμούνι που προσπάθησε να ιδιοποιηθεί την θέση του Κυρίου - αυτός είναι αναζητητής της «ελευθερίας»! Η ελευθερία του δεν είναι η ικανότητα που δόθηκε στον άνθρωπο από τον Κύριο για να αναζητάει την τελειότητα της ηθικής. Η «ελευθερία» του, είναι ένας ζυγός, μέσω του οποίου ο άνθρωπος στερείται την δυνατότητα να διαλέξει ανάμεσα στο καλό και το κακό, αφήνοντάς του μόνο τη δυνατότητα να βαδίσει κατευθείαν στην κόλαση. Αυτή είναι η ελευθερία που θα βασιλέψει.

Είδα ότι το παγκόσμιο κακό είναι προετοιμασμένο να κάνει τα πάντα για να δυσφημήσει την Αγία Εκκλησία, το άμωμο σώμα του Χριστού! Πρώτα απ’ όλα, θα της εκσφενδονίσουν προσβολές σε όλα τα μέσα ενημέρωσης: εφημερίδες, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα χλευαστούν και θα γελοιοποιηθούν, όπως και οι ιεροτελεστίες τους, οι νηστείες και όλος ο Χριστιανικός τρόπος ζωής - όλα όσα αποτελούσαν την βάση της ζωτικότητας του ανθρώπου. Χιλιάδες και χιλιάδες καταστροφείς της Ορθοδοξίας θα διεισδύσουν στην Εκκλησία ανάμεσα στους κληρικούς. Παρόλη την γενική εξωτερική ευσέβεια, το πνεύμα τους θα είναι εχθρικό, αντιχριστιανικό, και οι άνθρωποι θα απομακρυνθούν από τις εκκλησίες όπου αυτοί οι αντιπρόσωποι του κλήρου θα διοικούν. Έτσι οι ανακαινισμένες και οι καινουργιο-κτισμένες εκκλησίες θα είναι άδειες.

Ωστόσο, το φως της αληθινής αγιότητας θα συνεχίσει σποραδικά να αναλάμπει, σε κάποια μέρη. Αυτός που αναζητεί ευρίσκει... Κανένας δεν μπορεί να απαλλαχθεί λέγοντας: «Κύριε έψαξα αλλά δεν βρήκα». Μέσα στο ζόφο της ολοκληρωτικής έλλειψης της Πίστης και της Θεοσέβειας, τα φώτα της Αλήθειας θα τρεμοπαίζουν σε όλη τη Γη.

Επί πλέον ο αληθινός κλήρος θα καταδιωχθεί, θα κυνηγηθεί, και θα του φερθούν υποτιμητικά. Οι μπράβοι του δαίμονα δεν θα σταματήσουν μπροστά στο φόνο, αν ο Κύριος δει ότι είναι έτοιμοι οι ευσεβείς να δεχτούν το φωτοστέφανο του μάρτυρα... Θα υπάρξουν πολλοί τέτοιοι ευσεβείς μάρτυρες εκείνη την εποχή!

Μια από τις ελευθερίες την οποία οι μπράβοι του δαίμονα θα προσπαθήσουν να εδραιώσουν στους ανθρώπους με οποιοδήποτε τίμημα θα είναι η ελευθερία της ηθικής ακολασίας. Αλλοίμονο, οι άνθρωποι την έχουν ήδη δεχτεί και την έχουν κάνει ένα αναμφισβήτητο κομμάτι της σύγχρονης ζωής. Η μοιχεία δεν θα χαρακτηρίζεται έτσι, αλλά θα θεωρείται σεξουαλική ελευθερία.

Η διαφθορά θα επιβάλλεται από την μικρή ηλικία στην μορφή της παιδείας, της σεξουαλικής κουλτούρας και συμπεριφοράς των φύλων. Θα δείχνουν στα παιδιά γυμνά σώματα, την σεξουαλική πράξη - όλα σε μια απόπειρα να πυροδοτήσουν λάγνα πάθη, τα οποία θα αναφέρουν ως φυσιολογικά ένστικτα. Ο τύπος και η τηλεόραση θα πλημμυρίσουν με γυμνά κορμιά και απαίσιες σκηνές πορνείας.

Η γύμνια στο σημερινό ένδυμα θα είναι μόνο η αρχή. Ο τελικός σκοπός θα είναι πολύ πιο τρομερός, η γιορτή της Αστάρτης και του Βάαλ, όπου εκατοντάδες εκατοντάδων ειδωλολατρών θα πορνεύουν, αποχαυνωμένοι με αλκοόλ και ναρκωτικά. Εκεί θα σύρουν την ανθρωπότητα οι υποστηρικτές της σεξουαλικής ελευθερίας - να λατρεύουν τους δαίμονες της πορνείας. Σκλάβος γίνεται ο ηττημένος στον πόλεμο, αλλά οι άνθρωποι θα παρασυρθούν από αυτήν τη σκλαβιά που έρχεται τυλιγμένη σαν δώρο…

Εντούτοις, ακόμα και η κοινή αμαρτία της πορνείας δεν είναι αρκετή για τους δαίμονες: ο σοδομισμός και η παιδεραστία θα δοθούν απλόχερα ως υπέρτατες εκδηλώσεις της ελευθερίας. Η προπαγάνδα αυτών των απαίσιων αμαρτιών θα αποκτήσει απίστευτη δύναμη - ακόμα πιο ισχυρή από την ίδια τη σεξουαλική ακολασία. Περιπτώσεις ομοφυλοφιλικών γάμων θα παίρνουν τέτοια προβολή όσο και η ανακάλυψη των αντιβιοτικών στην εποχή τους.

Η σοδομική αμαρτία θα εξαπλωθεί αισθητά: αρχικά ανάμεσα στους καλλιτέχνες και στους πολιτικούς. Η σοδομική αμαρτία θα γίνει το χαρακτηριστικό σήμα του μέλλοντος. Ήδη τώρα, αυτές οι αχαλίνωτες ακολασίες λαμβάνουν χώρα υπό την μορφή ετήσιων καρναβαλιών των ομοφυλοφίλων στην Αμερική! Όλα αυτά θα αποτελέσουν επίσης κομμάτι της Ρωσικής σκηνής, κάτι όχι λιγότερο από μια άσχημη εκδήλωση.

Όλοι όσοι αντιστέκονται σε αυτές τις δαιμονικές εφορμήσεις θα θεωρηθούν ότι καταπατούν την ελευθερία των άλλων, ως αφάνταστα αμαθείς ή ακόμα και εχθροί του κράτους και των συμφερόντων του, καθώς όλα τα κράτη θα έχουν ως απώτερο σκοπό τους την διαφύλαξη των δαιμονικών ελευθεριών αντί των ηθικών αξιών.

Πράγματι, είναι δαιμονικά, γιατί ακόμα και σήμερα δεν θα συναντήσετε πουθενά ένα Ορθόδοξο άρθρο εκτός και αν είναι έκδοση της Εκκλησίας. Τι ανοησίες λέγονται και γράφονται! Παρόλα αυτά δεν υπάρχει αντιπαράθεση στις απόψεις και τις διαφορετικές θεωρήσεις στη ζωή. Αυτή λοιπόν είναι η ελευθερία: όταν σε κάποιον επιτρέπεται μόνο να ρίξει λάσπη στην ιερότητα και στην αγνότητα! Κάθε τι άλλο είναι απαγορευμένο - ταμπού.

Όλα αυτά ξεκίνησαν με ασήμαντα πράγματα, πριν από πολύ καιρό. Ξεκίνησαν πολύ πριν την επανάσταση (των μπολσεβίκων το 1917), όταν τα ενοριακά σχολεία μεταφέρθηκαν στην κοσμική αρχή. Και έτσι ο άθεος ξεκίνησε να διδάσκει και να εκπαιδεύει το επιτελείο του για την επανάσταση του 1917.

Είχα με την χάρη του Θεού ένα όραμα για το πώς τα νιάτα, κάτω από την ισχυρότατη γοητεία του σατανά, εξαιτίας της πληθώρας των αμαρτιών, και μεθυσμένα από το ποτό και τα ναρκωτικά είναι αβοήθητα, μπροστά στο τελικό κάλεσμα της κόλασης και θα οδηγηθούν σε αυτοκτονία! Θα υπάρξει ένα καταστροφικό ξέσπασμα στον αριθμό των αυτοκτονιών. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε στο τέλος δεν θα εκπλήσσει κανένα πλέον. Θα γίνει ο κανόνας, κάτι σαν δεδομένο...

Ακόμα περισσότερο καθώς ο αριθμός των ανθρώπων που θα χτυπηθούν από τρομερές αρρώστιες, σεξουαλικά μεταδιδόμενες, θα είναι τόσο μεγάλος και οι πόνοι των θυμάτων θα είναι τόσο απαίσιοι, ώστε η κοινωνία τελικά θα δεχτεί την αυτοκτονία σαν μια ανάπαυλα, σαν πράξη ελέους. Οι αρχές θα φτάσουν ακόμα και στο σημείο να εξωθούν τους ανθρώπους να το κάνουν. Τα πάντα θα στοχεύουν στην καταστροφή των ψυχών αυτών που πλανήθηκαν.

Μια ακόμα φριχτή δαιμονική παγίδα θα παρακινεί τους ανθρώπους να αυξήσουν τα κέρδη τους, να επιζητούν πλούτη ως ύψιστο σκοπό της ζωής. Το ίδιο το πάθος της αντιζηλίας (του πλούτου των άλλων) από μόνο του είναι επιζήμιο, όπως όλα τα πράγματα που γίνονται χωρίς μέτρο. Και η υπερβολή οδηγεί στη καταστροφή της φύσης.

Το δεύτερο μέρος αυτής της παγίδας εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται αυτός ο πλούτος. Τι είναι τα σημερινά χρήματα; Ένα φάντασμα, μια ψευδαίσθηση, όπως όλα τα «θαύματα» του διαβόλου. Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων βρίσκεται στις τράπεζες ή σε ομόλογα. Αυτές οι τράπεζες θα πτωχεύσουν και οι άνθρωποι θα γονατίσουν! Αυτό μπορεί να γίνει αστραπιαία. Έχουν ήδη γίνει αναρίθμητες και επιτυχημένες πρόβες αυτού του πράγματος.

Η βιομηχανία θα παραλύσει εξαιτίας φυσικών συμφορών και πολέμων. Επομένως με τι θα μείνει ο άνθρωπος; Με μια μάζα από άχρηστα πράγματα, για την συγκέντρωση των οποίων ξόδεψε χρόνια από την ζωή του. Τώρα βλέπει ότι η αξία τους είναι εντελώς σχετική, ακόμη και σε ένα ασφαλή και ευτυχισμένο κόσμο, και βεβαίως τίποτε δε θα αξίζουν σε ένα κόσμο καταστροφής και αφανισμού.

Τώρα, φανταστείτε ότι ο ηλεκτρισμός και το νερό έχουν κοπεί, δεν υπάρχει θέρμανση… Ο καθένας αμέσως θα έδινε ότι είχε και δεν είχε για ένα πριόνι, ένα τσεκούρι μία σόμπα… όταν κάποιοι ελάχιστοι θα είχαν στην κατοχή τους αυτά τα πράγματα, από τους εκατό ο ένας ή τόσο...

Ξέρω ότι σας έχω φοβίσει υπέρμετρα με τις αφηγήσεις μου. Αλλά πιστέψτε με ότι είναι ακόμα πιο τρομερά να τα βλέπεις! Αυτό που είδα είναι ακόμα πιο άσχημο και απαίσιο από αυτό που θα μπορούσα να σας περιγράψω με λόγια. Ωστόσο, δεν μπορώ να σας τα πω όλα, καθώς δεν πρέπει να σας προκαλέσω κατάθλιψη και να πέσει στο παρόν το ηθικό σας, με τα οράματα μου για το μέλλον.

Αυτό ήταν ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ορθοδόξου κληρικού π. Αλεξάντερ Κρασνώφ «Πνευματικές συζητήσεις και Διδαχές του γέροντος Αντωνίου». Ελπίζουμε ότι η εξιστόρησή μας αυτή δε θα σας αφήσει να πέσετε σε απελπισία, αλλά αντιθέτως, θα σας εμπνεύσει ώστε να γίνετε πιο ζηλωτές στην εκπλήρωση των εντολών του Κυρίου, διότι εκεί βρίσκεται ο δρόμος της Σωτηρίας, όπως υποσχέθηκε ο Κύριος σε όλους τους πιστούς Χριστιανούς.

της Tatyana Shvetsova, από την «Φωνή της Ρωσίας» στα αγγλικά. 


Πηγή: «Η Φωνή της Ρωσίας» 
http://english.ruvr.ru/2005/09/28/104696.html

αντιγραφή απο ...

Αναρτήθηκε από Ελληνικά και Ορθόδοξα στις 12:09:00 π.μ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Αγαπητοί φίλοι, το παρόν σύγγραμμα αποτελεί προϊόν μιας πολυετούς και επίπονης ερευνητικής προσπάθειας που είναι βασισμένη πάνω σε έγκριτες μαρτυρίες αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και Αγίων Πατέρων του Χριστιανισμού, αλλά και σε πλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων και πολύτιμων χειρογράφων τα οποία προέρχονται από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου. Στόχος του συγγράμματος είναι να αναδειχθεί η άγνωστη προφητική δράση του Απόλλωνος στον αρχαίο ελληνικό κόσμο καθώς και οι λησμονημένοι χρησμοί των σοφών Σιβυλλών, οι οποίες διατελούσαν ιέρειες στα μεγαλύτερα μαντεία του Απόλλωνος. Η ζώσα παρουσία του Απόλλωνος στα δρώμενα του αρχαίου κόσμου βρίσκεται πάντοτε σε άμεση σχέση και αλληλεξάρτηση με την ταυτόχρονη δράση των υπολοίπων Ολυμπίων «θεών». Εισάγω σε παρένθεση την λέξη θεοί, διότι δεν υπήρξαν θεοί με την σημερινή έννοια του όρου, αλλά θεράποντες και υπηρέτες του Υψίστου Θεού. Για να γίνει κατανοητή αυτή η προσέγγιση, κατά την διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου θα διεισδύσουμε και θα εντρυφήσουμε σε ζητήματα όπως η οντολογική φύση των Ολυμπίων, η αποστολή τους πάνω στην γη, αλλά και η πνευματική τους σχέση με τον ένα Θεό και Δημιουργό του σύμπαντος. Η σχέση αυτή αποτελεί στην ουσία και την σπονδυλική στήλη όλου του συγγράμματος. Διότι, χάριν της πνευματικής κοινωνίας των Ολυμπίων και του Απόλλωνος με τον ένα Θεό, χάριν αυτής της θεϊκής μεταλήψεως από την Σοφία και το Πνεύμα του Θεού, κατέστη ο Απόλλων ικανός όχι μόνον να προαναγγείλει με τις προφητείες του την Έλευση του Ιησού Χριστού, αλλά συγχρόνως να εργαστεί και για την διάνοιξη της οδού της Ελεύσεώς Του. Η συγκεκριμένη δράση του Απόλλωνος και ο τρόπος που διατυπώνεται σ’ αυτές τις γραμμές, ενδεχομένως να προκαλεί έκπληξη και απορία σε ένα μέρος των αναγνωστών που έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με μία τέτοια θεωρία. Και δικαιολογημένα, διότι η κατεστημένη άποψη γύρω από τους «θεούς» των Ελλήνων, τους κατατάσσει είτε στη σφαίρα του ανύπαρκτου και του φανταστικού, είτε στην κατηγορία των αρνητικών δαιμόνων, ή στην κατηγορία πανάρχαιων ανθρώπων ή βασιλέων με ιδιαίτερες δυνάμεις και ιδιότητες. Οι Ολύμπιοι, όμως, δεν υπήρξαν τίποτε από τα ανωτέρω. Αντιθέτως, όπως θα διαπιστώσουμε από πλήθος ιστορικών καταγραφών, χειρογράφων και αρχαιολογικών ευρημάτων, υπήρξαν έναμικρό μέρος των αγγέλων του Θεού, υπήρξαν ένα απειροελάχιστο μέρος της άπειρης πνευματικής ιεραρχίας του Δημιουργού. Αυτοί οι άγγελοι υπήρξαν οι οδηγοί του ελληνικού γένους και των Ελλήνων σοφών, οι οποίοι σοφοί με την σειρά τους συνέβαλλαν τα μέγιστα στην πνευματική εξύψωση της ανθρωπότητας, προετοιμάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο εν αγνοία τους την Έλευση του Ιησού Χριστού επί της γης. Πριν από την Έλευση του Χριστού, έπρεπε προηγουμένως ένα μέρος της ανθρωπότητας να ανέλθει σε μία ανώτερη πνευματική βαθμίδα, σε ένα ανώτερο σύστημα ηθικών αξιών. Έπρεπε η διδασκαλία του Θεανθρώπου να είναι οικεία στους ανθρώπους που θα την άκουγαν, διότι μόνον κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να γίνει κατανοητή, αποδεκτή, και να εξαπλωθεί εις τα πέρατα της οικουμένης. Σε αυτή την κατεύθυνση εργάστηκαν οι Έλληνες φιλόσοφοι, η διδασκαλία των οποίων υπήρξε συγγενική προς την διδασκαλία του Θεανθρώπου. «Ο Ιησούς Χριστός», γράφει ο εξέχων γερμανός καθηγητής J. Leipoldt, «με την ανύψωση της προς πλησίον αγάπης στο ύψιστο ηθικό αξίωμα, απέρριψε κάθε ιουδαϊκό έθιμο, που ερχόταν σε αντίθεση προς αυτή, ενώ βρισκόταν πλησιέστερα προς την ελληνική σκέψη, ιδιαίτερα προς την στωική» 1. Ο Άγγλος W.R. Inge, Πρύτανις του Πανεπιστημίου του St Paul, γράφει ότι η χριστιανική σκέψη είναι στην ουσία «η συνέχεια της ελληνικής θρησκευτικής σκέψης και πρακτικής», καθώς και ότι «είναι αδύνατο να αποβάλει κάποιος τον Πλατωνισμό από τον Χριστιανισμό, χωρίς να κατακερματίσει τον δεύτερο» 2. Ο Άγιος Ιουστίνος, στο έργο του Απολογία Α΄, καταγράφει ότι ο Σωκράτης, ο Ηράκλειτος και οι όμοιοι με αυτούς φιλόσοφοι υπήρξαν στην ουσία οι προ Χριστού Χριστιανοί 3, ενώ ο Άγιος Αυγουστίνος διακηρύττει στο έργο του Εξομολογήσεις ότι η πλατωνική φιλοσοφία και η χριστιανική θεολογία συμπίπτουν «όχι κατά λέξη, αλλά κατά πνεύμα» 4. Και πράγματι συμπίπτουν κατά πνεύμα, διότι η πηγή της έμπνευσης και για τους Έλληνες φιλοσόφους και για τους Άγιους Πατέρες είναι κοινή: το Πνεύμα του Θεού. Η προσφορά των Ελλήνων στην πνευματική εξύψωση της ανθρωπότητας, κυρίως μέσω της φιλοσοφίας και της ηθικής, λειτούργησε στην ουσία ως μία προεργασία και προετοιμασία για την Έλευση του Ιησού Χριστού. Εκτός όμως από την φιλοσοφία, εξίσου σημαντικές υπήρξαν και οι υπόλοιπες κατακτήσεις στον χώρο του πολιτισμού και των επιστημών. Ο διάσημος Γάλλος ιστορικός του παγκόσμιου πολιτισμού, Will Durant, καταγράφει μερικές από αυτές τις κατακτήσεις: Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε αιωνόβιο στον πολιτισμό μας, που να μην προέρχεται από την Ελλάδα: Σχολεία, γυμναστήρια, αριθμητική, γεωμετρία, ιστορία, ρητορική, φυσική, βιολογία, ανατομία, υγιεινή, θεραπευτική, διακοσμητική, ποίηση, μουσική, τραγωδία, κωμωδία, φιλοσοφία, θεολογία... ηθική, φιλανθρωπία, δημοκρατία. Υπάρχουν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου ελληνικές λέξεις, που αντιπροσωπεύουν μορφές πολιτισμού... Δεν υπάρχει τίποτε στον ελληνικό πολιτισμό που να μην φωτίζει τον δικό μας πολιτισμό... Η ελληνική επιστήμη υπήρξε το μεγαλύτερο πνευματικό κατόρθωμα της ανθρωπότητας. (Will Durant, Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού, τόμ. Β΄, σελ. 4) Ένας δεύτερος διαπρεπής ιστορικός, ο Bertrand Russel, διατυπώνει την απορία του αναφορικά προς την αιφνίδια άνοδο του πολιτισμού στην Ελλάδα: Σε ολόκληρη την ιστορία τίποτε δεν είναι πιο εκπληκτικό ή τόσο δύσκολο να περιγραφεί όσο η αιφνίδια άνοδος του πολιτισμού στην Ελλάδα. (Bertrand Russel, Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας) Το ίδιο διατυπώνει και η Γαλλίδα ακαδημαϊκός Jacqueline de Romilly, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και καθηγήτρια του College de France: Ναι, η Ελλάδα είναι η χώρα των ανακαλύψεων... Μίλησαν για την ελευθερία· μίλησαν για την δημοκρατία· μίλησαν για την πρόοδο της επιστήμης· μίλησαν για την ενοχή, για την υπευθυνότητα, για την δικαιοσύνη· αλλά κάθε φορά ήταν η πρώτη σύλληψη αυτών των ιδεών, με την διαύγεια και την καθαρότητα της πρώτης φοράς... Αυτή η επιθυμία να κοινοποιήσουν, να διασαφηνίσουν, να αναζητήσουν από κοινού την αλήθεια, εξηγεί την ασύγκριτη έκρηξη, εκείνη την εποχή,όλων των επιστημών. (Jacqueline de Romilly, Αγαπάμε τα Αρχαία Ελληνικά, σελ. 21-23) Δεν έχει άδικο η Jacqueline de Romilly που ομιλεί για μία «ασύγκριτη έκρηξη», ούτε ο Bertrand Russel που θεωρεί απερίγραπτη και ανεξήγητη αυτήν την πολιτισμική έκρηξη που συνέβη στην Ελλάδα πριν από δυόμισι χιλιετίες. Διότι, σε καμία περίπτωση, οι Έλληνες δεν είναι μία ανώτερη φυλή, ούτε ο πολιτισμός που ανέπτυξαν ήταν ένα επίτευγμα αποκλειστικά δικό τους, αλλά, όπως σοφά λέγει ο Πλάτων στον Φίληβο, χρησιμοποιώντας ως ομιλούντα τον Σωκράτη, όλες οι τέχνες και οι κατακτήσεις του ελληνικού πνεύματος «ΘΕΩΝ ΜΕΝ ΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΔΟΣΙΣ»5, δηλαδή υπήρξαν μία δωρεά στους ανθρώπους από τους θεούς. Με άλλα λόγια, πίσω από την αιφνίδια άνοδο του πολιτισμού που έλαβε χώρα στην Ελλάδα στα μέσα της 1ης π.Χ. χιλιετίας, πίσω από όλες αυτές τις πνευματικές κατακτήσεις τις οποίες περιέγραψε στο προαναφερθέν απόσπασμά του ο Will Durant, υπάρχει ένα αόρατο αγγελικό επιτελείο το οποίο καθοδηγούσε και επιτηρούσε με αγάπη και σοφία· υπάρχει ένα αγγελικό γένος το οποίο υπηρέτησε όχι μόνον το γένος των Ελλήνων, αλλά όλο το ανθρώπινο γένος, και βεβαίως το σχέδιο του Πανάγαθου Θεού. Αυτό το αγγελικό γένος, όπως εύστοχα καταγράφει ο αλεξανδρινός Πατέρας Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, είναι οι «κατώτεροι άγγελοι» οι οποίοι παρέδωσαν στους Έλληνες την φιλοσοφία με πρόσταγμα του ιδίου του Θεού: Αυτός (ο Θεός) είναι που έδωσε και στους Έλληνες την φιλοσοφία μέσω των κατώτερων αγγέλων. Διότι είναι μοιρασμένοι με θείο και αρχαίο πρόσταγμα οι άγγελοι κατά έθνη. (Κλήμης, Στρωματείς, 7, 2, 20) Κατώτεροι άγγελοι ήταν αυτοί που παρέδωσαν στους Έλληνες την φιλοσοφία, σύμφωνα με τον αλεξανδρινό Πατέρα. Αυτούς τους κατώτερους αγγέλους, ο Πλάτων στον Τίμαιο τούς αποκαλεί «κατώτερους θεούς», και συγχρόνως παιδιά του Αγαθού Δημιουργού, αναφερόμενος βεβαίως στους Ολυμπίους. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς θεωρούσε επιπλέον ότι «η ελληνική φιλοσοφία είναι καθαρή εικόνα της αληθείας και θεία δωρεά που παραδόθηκε στους Έλληνες»6, καθώς και ότι ο ίδιος ο Θεός υπήρξε συγχρόνως ο χορηγός της Καινής Διαθήκης, αλλά και της Ελληνικής Φιλοσοφίας7. Δεν ήταν όμως μόνον η ελληνική φιλοσοφία και θεολογία που λειτούργησαν ως προθάλαμος της χριστιανικής πίστης. Στην ίδια κατεύθυνση συνέβαλε και η ζώσα παρουσία των Ελλήνων στην περιοχή της Παλαιστίνης 8 και ειδικότερα της Γαλιλαίας, στην οποία έδρασε ο Ιησούς. Η επαρχία της Γαλιλαίας στην οποία γεννήθηκε, μεγάλωσε και δίδαξε ο Ιησούς, όπως και οι γειτονικές επαρχίες της Δεκαπόλεως και της Περαίας, ήταν κατά την εποχή εκείνη πλήρως εξελληνισμένες, καθώς για διάστημα τριών αιώνων προ της Ελεύσεως του Χριστού ευρίσκοντο υπό την διοίκηση αρχικά των Πτολεμαίων και αργότερα των Σελευκιδών απογόνων της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ελληνιστική περίοδος διήρκεσε στην Παλαιστίνη κατά την περίοδο 332-63 π.Χ. Η πλειονότητα λοιπόν των πόλεων της Γαλιλαίας, όπως και των άλλων επαρχιών που συνόρευαν με την Ιουδαία, ήταν ελληνιστικές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σ’ αυτές κατοικούσαν μόνον Έλληνες. Στις ίδιες πόλεις κατοικούσαν Ιουδαίοι, Σύροι, Παλαιστίνιοι και Άραβες, όμως η οργάνωση των πόλεων και ο τρόπος ζωής ήταν ελληνικά. Αυτό ακριβώς καταγράφεται και στο κάτωθι απόσπασμα από την Παλαιά Διαθήκη: Επίσης με σύσταση του Πτολεμαίου διατάχθηκαν οι γειτονικές ελληνικές πόλεις να υποχρεώνουν τους Ιουδαίους να τηρούν τα έθιμα των Ελλήνων *. (Β' Μακαβαίων, 6, 8) Οι ίδιοι οι Ιουδαίοι καταγράφουν στην Βίβλο τους ότι γύρω από την Ιουδαία υπήρχαν ελληνικές πόλεις. Η εποχή στην οποία αναφέρεται το απόσπασμα είναι περί το 170 π.Χ. και ο κυβερνήτης που έδωσε την διαταγή να τηρούνται τα ελληνικά έθιμα ήταν ο Πτολεμαίος Δ΄. Ακριβώς την ίδια διαταγή, κατά την ίδια χρονική περίοδο, είχε δώσει και ο φιλέλληνας αρχιερέας των Ιουδαίων, Ιάσων, αυτή την φορά όχι για τις γειτονικές ελληνικές πόλεις, αλλά για τις ίδιες τις πόλεις της Ιουδαίας: Κι ο Ιάσων με την εξουσία που του δόθηκε υποχρέωσε τους συμπατριώτες του να ζουν όπως οι Έλληνες. (Β΄ Μακκαβαίων, 4, 10) Ακόμη και οι ίδιοι οι Ιουδαίοι είχαν αρχίσει να ακολουθούν τον ελληνικό τρόπο ζωής. Ο φιλέλλην αρχιερέας των Ιουδαίων, Yeshua, ο οποίος μετέτρεψε το όνομά του στο ελληνικό Ιάσων, ζήτησε από τον βασιλέα Αντίοχο τον Επιφανή την άδεια, αλλά και την βοήθεια του να μετατρέψει την Ιερουσαλήμ σε πόλη ελληνική. Και την έλαβε. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ίδρυσε στην ακρόπολη της πόλης ελληνικό Γυμνάσιο, Παλαίστρα και Εφηβείο και ώθησε τους «κράτιστους των εφήβων» να ακολουθούν τα ελληνικά ιδεώδη. Όπως καταγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη, την εποχή εκείνη (170 π.Χ.), οι έφηβοι Ιουδαίοι «έτρεχαν να συμμετάσχουν στην απαγορευμένη από τον νόμο χορηγία της παλαίστρας, όταν τους καλούσε ο ήχος του δίσκου. Περιφρονούσαν τις πατροπαράδοτες αξίες και εκτιμούσαν αφάνταστα τις ελληνικές τιμές» 9. Δύο αιώνες, λοιπόν, πριν από την έλευση του Χριστού, η Ιερουσαλήμ είχε μετατραπεί σε μία πόλη ελληνιστική. Βεβαίως, τα επόμενα χρόνια, η ελληνική ακμή εξασθένησε με την επανάσταση των Μακκαβαίων, όμως ο ελληνικός σπόρος είχε ήδη πέσει σε ολόκληρη την Παλαιστίνη· και ο σπόρος αυτός ωρίμασε στην Γαλιλαία την εποχή του Χριστού. Ο Άγιος Κύριλλος καταγράφει ότι κατά την εποχή του Χριστού, στις πόλεις της Γαλιλαίας κατοικούσαν Έλληνες. Επειδή ευρίσκεται κοντά η χώρα των Ιουδαίων προς την χώρα των Γαλιλαίων και επειδή έχουν πόλεις και κωμοπόλεις γειτονικές μεταξύ τους οι Έλληνες και εκείνοι (οι Ιουδαίοι), έκαναν συχνές τις αναμίξεις, σύχναζαν δε οι μεν προς τους δε. (Κύριλλος, Ερμηνεία εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, τόμ. 2, σελ. 308) Στις ελληνικές πόλεις της Γαλιλαίας και της ευρύτερης περιοχής του Ισραήλ αναφέρεται και ο Γάλλος ακαδημαϊκός Δανιήλ Ροπς: Μέσα στον οργανισμό του Ισραήλ υπήρχε και ένα άλλο ξένο σώμα, οι ελληνικές πόλεις. Ένας αριθμός από οικισμούς, πολλοί από τους οποίους σημαντικοί, ήταν ελληνικοί, όχι εβραϊκοί. Άλλοι είχαν ιδρυθεί την εποχή που οι απόγονοι των στρατηγών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Λαγίδες από την Αίγυπτο και οι Σελευκίδες από την Συρία, κρατούσαν στα χέρια τους την Παλαιστίνη, όπου είχαν εγκαταστήσει διάφορους δήμους με Έλληνες μετανάστες. Αποτελούσαν την Δεκάπολη, μία ομοσπονδία από δέκα πόλεις… ο Ίππος, η Γέρασα, η Πέλλα, τα Γάδαρα, η Φιλαδέλφεια… Και άλλες ελληνικές πόλεις είχαν ιδρυθεί στα παράλια, από την Πτολεμαΐδα, την παλιά Άκκα ως την Γάζα. Η Καισάρεια, που ο Ηρώδης ο Μέγας μετέτρεψε σε πρώτο λιμάνι της Παλαιστίνης, ήταν κατά τα τρία τέταρτα ελληνική. Και όταν ιδρύθηκε η Τιβεριάδα 10, στις όχθες της λίμνης, τον πληθυσμό της τον αποτελούσαν Έλληνες στο μεγαλύτερο μέρος του… Η Σεπφωρίς, η πρωτεύουσα της Γαλιλαίας, ήταν στην ουσία και αυτή ελληνική πόλη. (Δανιήλ Ροπς, Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη, σελ. 52-53) Οι εξελληνισμένες πόλεις της Γαλιλαίας και ευρύτερα της Παλαιστίνης παρέμεναν ακμάζουσες και κατά την εποχή του Χριστού. Αν και οι πόλεις ευρίσκοντο υπό ρωμαϊκή διοίκηση, το ελληνικό στοιχείο εξακολουθούσε να είναι κυρίαρχο και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ήταν ελληνικής καταγωγής. Το αυτό συνέβαινε και με τους μαθητές του Χριστού οι οποίοι ήταν όλοι Γαλιλαίοι πλην ενός, του Ιούδα, ο οποίος ήταν Ιουδαίος 11. Οι Γαλιλαίοι μαθητές του Χριστού είχαν ρίζες ελληνικές - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν Έλληνες - και αυτό φανερώνεται όχι μόνον από την εξελληνισμένη περιοχή στην οποία κατοικούσαν, ούτε από τα αρχαία ελληνικά ονόματά τους - Φίλιππος, Πέτρος, Ανδρέας, Σίμων, Ιωάννης (εκ του Ίωνας), Θωμάς (εκ του θώμα=θαύμα) - αλλά και από την ακριβή γενεαλογία τους, η οποία καταγράφηκε στις αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα από τον Επίσκοπο Τύρου Δωρόθεο. Η καταγραφή του Επισκόπου Δωροθέου, ο οποίος έζησε μεταξύ 2ου και 3ου μ.Χ. αιώνα, περιλαμβάνεται στην Χρονογραφία με τίτλο Chronicon Paschale 12 (εκδόσεις Βόννης και Βενετίας) και αποκαλύπτει ότι, όλες οι μητέρες των μαθητών του Χριστού είχαν αρχαία ελληνικά ονόματα: Ιεροκλεία, η μητέρα του Ιωάννη και του Ιακώβου Σοφία, η μητέρα του Φιλίππου Ρέα, η μητέρα του Θωμά Ουρανία, η μητέρα του Βαρθολομαίου Ευτυχία, η μητέρα του Ιακώβου του Αλφαίου Χειροθεία, η μητέρα του Ματθαίου Αμμία (=μητέρα), η μητέρα του Σίμωνος του Κανανίτη Σελήνη, η μητέρα του Θαδδαίου Ιωάννα (εκ του Ίωνα), η μητέρα του Πέτρου και του Ιακώβου, (Στην καταγραφή του Δωροθέου, δεν αναφέρονται τα ονόματα της μητέρας του Σίμωνα του ζηλωτή και της μητέρας του Ιούδα.) Όσον αφορά στους πατέρες των μαθητών του Χριστού, στην καταγραφή του Δωροθέου περιλαμβάνονται μερικές ακόμη αρχαίες ελληνικές ονομασίες όπως Διοφάνης, Σωσθένης, Άνδρων, Ζήνων, Αλφαίος, Ιωνάς (εκ του Ίωνας) και Ζεβεδαίος (εκ του Ζευς+Ιδαίος). Στο σημείο αυτό θα ήθελα να επισημάνω ότι, διά μέσου των στοιχείων που παρουσιάζονται στην παρούσα ενότητα, δεν επιδιώκεται να ανακηρυχθούν οι Έλληνες σε εκλεκτό ή περιούσιο λαό του Θεού. Αφενός μεν, διότι μία τέτοια θέση θα ήταν επιζήμια, αφετέρου δε, διότι απέναντι στον Θεό όλοι οι λαοί και όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Μέσω όμως των Γαλιλαίων Αποστόλων του Χριστού και μέσω της κοινής ελληνικής γλώσσας στην οποία εγράφησαν τα Ευαγγέλια, δηλαδή μέσω της γλώσσας που ο Μέγας Αλέξανδρος εξάπλωσε μέχρι τα βάθη της Ασίας, έγινε ο Χριστιανισμός παγκόσμια θρησκεία. Ο Απόστολος Θωμάς, ο οποίος διεκήρυξε την Αλήθεια του Χριστού χρησιμοποιώντας την ελληνική γλώσσα, έφθασε μέχρι τα βάθη της Παρθίας και της Ινδίας βαδίζοντας πάνω στην ίδια λεωφόρο που, πριν από τέσσερις αιώνες, είχε διανοίξει ο Μέγας Αλέξανδρος. Ο Απόστολος Θωμάς, σύμφωνα με την καταγραφή του Δωροθέου, γεννήθηκε στην Αντιόχεια13, οι γονείς του ονομάζονταν Διοφάνης και Ρέα, και η αδελφή του Λυσία. Επιπροσθέτως, όπως καταγράφει ο Άγιος Επιφάνιος, οι περισσότεροι απ’ αυτούς που πίστεψαν στον Χριστό, ήταν κάτοικοι της ελληνιστικής πόλης Πέλλας, η οποία ευρίσκετο πλησίον του Ιορδάνη ποταμού. Η Πέλλα ανήκε διοικητικά στην Δεκάπολη της Παλαιστίνης και έλαβε την ονομασία της προς τιμήν της γενέτειρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ ΠΕΠΙΣΤΕΥΚΟΤΕΣ ΤΗΝ ΠΕΡΑΙΑΝ ΚΑΤ’ ΕΚΕΙΝΟ ΚΑΙΡΟΥ ΚΑΤΩΚΗΣΑΝ ΤΟ ΠΛΕΙΣΤΟΝ, ΕΝ ΠΕΛΛΗ ΤΙΝΙ ΠΟΛΕΙ ΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΔΕΚΑΠΟΛΕΩΣ ΤΗΣ ΕΝ ΤΩ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩ ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗΣ. Πάντες όσοι επίστευσαν στον Χριστό κατ’ εκείνον τον καιρό ως επί το πλείστον κατοικούσαν στην Περαία, στην πόλη Πέλλα, η οποία συγκαταλέγεται στην Δεκάπολη που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο. (Επιφάνιος, Πανάριον, τομ.1, σελ. 335) Δικαίως ο Γερμανός Hans Lietzmann, ο εξέχων εκκλησιαστικός ιστορικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Βερολίνου, διεκήρυξε το 1936 στην αίθουσα της Ακαδημίας Αθηνών ότι: «Ο Χριστιανισμός έγινε παγκόσμια θρησκεία μέσω του Ελληνισμού». (Πρακτικά Ακαδημίας Αθηνών, τ. 11, σελ. 249, 1936) Δεν έγινε όμως τυχαία ο Χριστιανισμός παγκόσμια θρησκεία μέσω του Ελληνισμού, αλλά διότι κάποιοι εργάστηκαν στην κατεύθυνση αυτή· αφενός μεν οι Έλληνες σοφοί με την προ Χριστού πνευματική τους προσφορά, οι Έλληνες Πατέρες με την μετά Χριστόν συνεισφορά και αυτοθυσία τους, αλλά και ένα αγγελικό γένος το οποίο μπορεί να μην «δώρισε» την φιλοσοφία στους Έλληνες, όπως καταγράφει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, αλλά αδιαμφισβήτητα καθοδήγησε και κατηύθυνε τις προσπάθειες των αρχαίων σοφών, με τρόπο αγαθό, αθέατο και ταπεινό. Διότι όταν οι άγγελοι βοηθούν, δεν γίνονται αντιληπτοί. Ένας από τους αγγέλους αυτούς είναι και ο Απόλλων, ο οποίος αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο αυτού του συγγράμματος. Ο Φοίβος Απόλλων, μαζί με τις ιέρειές του, Σίβυλλες, υπήρξαν οι πρώτοι προφήτες του Ιησού Χριστού, οι οποίοι δεν προανήγγειλαν μόνον την Έλευση και το Σταυρικό Του Μαρτύριο, αλλά ακόμη και την Τελική Κρίση των ανθρώπων κατά την Δευτέρα Του Παρουσία. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι, η θεωρία που ανάγει τους Ολυμπίους σε αγγέλους του Θεού, αν και ακούγεται νέα και ριζοσπαστική, στην ουσία δεν είναι ούτε τόσο νέα ούτε τόσο ριζοσπαστική, διότι αποτελεί κατάκτηση του ελληνικού πνεύματος εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το πρώτο σύγγραμμα του κόσμου στο οποίο καταγράφεται η αγγελική φύση του Απόλλωνος και των υπολοίπων Ολυμπίων, τυγχάνει να είναι και το αρχαιότερο σύγγραμμα του κόσμου: τα έργα του Τρισμεγίστου Ερμή τα οποία, όπως θα εξακριβώσουμε στην πορεία του βιβλίου, συνεγράφησαν πριν από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος σε ιερατική ιερογλυφική γραφή και διεσώθησαν στη χώρα της Αιγύπτου, η οποία έμεινε ανέγγιχτη από τον μεγάλο κατακλυσμό. Ένα δεύτερο έργο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στο οποίο καταγράφεται η αγγελική φύση των Ολυμπίων είναι το έργο Τίμαιος του Πλάτωνος, το οποίο κατά την γνώμη του γράφοντος είναι το σημαντικότερο έργο του κορυφαίου φιλοσόφου όλων των εποχών. Στο έργο αυτό, ο Πλάτων διατρανώνει την άποψη ότι οι Ολύμπιοι «θεοί» υπήρξαν στην ουσία ουράνιοι υπηρέτες του Υψίστου Θεού και καθοδηγητές του ανθρωπίνου γένους. Όλα τα ανωτέρω στοιχεία αναλύονται στην πορεία του βιβλίου με σκοπό όχι απλώς να παραθέσουμε τις ένθεες διδασκαλίες του Πλάτωνος και του Ερμή, παραμένοντας στάσιμοι σε κάτι που συνεγράφη πριν από χιλιάδες χρόνια, αλλά με σκοπό να προχωρήσουμε ακόμη πιο πέρα φανερώνοντας ακόμη περισσότερες άγνωστες πτυχές της δράσης των Ολυμπίων, με την βοήθεια των επιστημών της αρχαιολογίας, της γλωσσολογίας, της ιστορίας, ακόμη και της γενετικής. Το παρόν σύγγραμμα αποτελεί συνδυαστική πολλών επιστημών, διότι ένα τόσο σύνθετο ζήτημα είναι χρήσιμο να προσεγγίζεται αφενός μεν με τρόπο κριτικό και επιστημονικό, αφετέρου δε με τρόπο πολύπλευρο και σφαιρικό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η θεματολογία του βιβλίου δεν περιορίζεται αυστηρά στον Απόλλωνα και τις Σίβυλλες, αλλά επεκτείνεται και σε άλλες συγγενικές ενότητες, οι οποίες υποβοηθούν εις το να έχουμε μία πιο ολοκληρωμένη και σφαιρική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με την παράθεση της περίφημης προφητείας της Σίβυλλας της Ερυθραίας περί της Τελικής Κρίσης των ανθρώπων κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, αλλά και με ένα ειδικό κεφάλαιο που επικεντρώνεται στην σύνδεση αυτής της προφητείας με τα δρώμενα της σημερινής Παγκοσμιοποιημένης Εποχής και των εξελίξεων που αναμένονται. Χάρης Κ. Σκαρλακίδης Αθήνα, Ιούνιος 2005 ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ: 1. J. Leipoldt, Jesu verhaltnis zu Griechen und Juden, Λειψία, 1941. 2. «The Legacy of Greece», κεφ. Religion, εκδ. Οξφόρδης. 3. «Και οι διαβιώσαντες συμφώνως προς τον Λόγον είναι Χριστιανοί, ακόμη και αν εθεωρήθησαν άθεοι, όπως εις τους Έλληνας μεν ο Σωκράτης και ο Ηράκλειτος και οι όμοιοι με αυτούς».(Ιουστίνος, Απολογία Α΄, κεφ. 46, 3, εκδ. Γρηγόριος ο Παλαμάς) 4. Αυγουστίνος, Εξομολογήσεις, βιβλ. vii, κεφ. ix. 5. Πλάτων, Φίληβος, 16 c. 6. «ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΝ… ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΟΥΣΑΝ ΕΙΚΟΝΑ ΕΝΑΡΓΗ, ΘΕΙΑΝ ΔΩΡΕΑΝ ΕΛΛΗΣΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗΝ». (Κλήμης Αλεξανδρέυς, Στρωματείς, βιβλ. 1, κεφ. 2, 20) 7. «Ο ίδιος Θεός είναι και των δύο Διαθηκών χορηγός, αυτός που έδωσε και την ελληνική φιλοσοφία στους Έλληνες, μέσω της οποίας δοξάζεται ο Παντοκράτορας από τους Έλληνες» (Κλήμης Αλεξανδρεύς, Στρωματείς, βιβλ. 6, κεφ. 5, 16) 8. Η Παλαιστίνη διαιρείτο σε τέσσερις επαρχίες: την Ιουδαία, την Σαμάρεια, την Περαία και την Γαλιλαία η οποία καταλάμβανε το σημερινό βόρειο Ισραήλ. *. Όλες οι μεταφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης προέρχονται από την έκδοση της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας, ενώ οι μεταφράσεις της Καινής Διαθήκης προέρχονται από την έκδοση της Αποστολικής Εκκλησίας της Ελλάδος. 9. Β΄ Μακκαβαίων, 4, 14-15. 10. «Πολιτική πρωτεύουσα της Γαλιλαίας τότε (την εποχή του Χριστού) ήταν η Τιβεριάδα, πόλη ελληνική». (Εγκυκλ. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, λήμμα Γαλιλαία) 11. «Ήταν ο μόνος Ιουδαίος μεταξύ των μαθητών του Χριστού, γιατί όλοι οι άλλοι κατάγονταν από την Γαλιλαία.» (Εγκυκλ. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, λήμμα Ιούδας) 12. Η Χρονογραφία Chronicon Paschale περιέχεται: α. στο δίτομο έργο Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae, τομ. II, Bόννη, εκδ. Weberi, 1828, και β. στην έκδοση Βενετίας, τομ. II, 1729, σελ. 176. 13. Η Αντιόχεια, σύμφωνα με την γνώμη κάποιων ιστορικών υπήρξε η ωραιότερη πόλη του κόσμου και κατά την περίοδο της ακμής της είχε την ίδια ακτινοβολία με την Ρώμη ή την Αλεξάνδρεια. Η πόλη ιδρύθηκε το 293 π.Χ. από τον Σέλευκο Α΄ τον Νικάτορα, ο οποίος για την αποίκισή της μετέφερε από την κοντινή Αντιγονεία 5000 Αθηναίους και Μακεδόνες, και από άλλους οικισμούς Κρητικούς και Κυπρίους.

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΣΙΒΥΛΛΑΣ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Οι χρησμοί των Σιβυλλών, όπως έχει αναφερθεί σε προηγούμενο κεφάλαιο, εφυλάσσοντο από δέκα ένοπλους άνδρες στον ναό του Διός στο Καπιτώλιο της Ρώμης. Μεταξύ αυτών των χρησμών, όπως μας πληροφορεί ο Μάρκος Αντίμαχος, μόνον οι χρησμοί της Σίβυλλας της Ερυθραίας ήταν υπογεγραμμένοι με το όνομά της. Όλοι οι άλλοι χρησμοί ήταν ανυπόγραφοι και ημιτελείς. Μεταξύ των υπογεγραμμένων χρησμών της Ερυθραίας υπήρχε και ένας χρησμός που προανήγγειλε την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Ο πρώτος άνθρωπος που διέσωσε και διακήρυξε δημόσια αυτόν τον χρησμό, μετά Χριστόν, ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος! Το Πάσχα του 325 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος απηύθυνε έναν λόγο προς τους «Αγίους Συλλόγους» του Χριστιανισμού. Ο τίτλος αυτού του λόγου, όπως καταγράφηκε από τον Ευσέβιο που ήταν παρών στην σύνοδο, ήταν «Βασιλέως Κωνσταντίνου λόγος ον έγραψε τω των αγίων συλλόγω» (Οration to the Saints). Ο Robin Lane Fox, καθηγητής Κλασσικής και Αρχαίας Ιστορίας στο New College του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, στο έργο του Pagans and Christians (σελ. 643), προτείνει ότι ο Κωνσταντίνος απηύθυνε τον λόγο του προς τους Αγίους Συλλόγους το Πάσχα του 325 μ.Χ., ημέρα Μεγάλη Παρασκευή. Σύμφωνα με τον επίσης καθηγητή Ιστορίας, H.W. Parke, αλλά και πολλούς άλλους σύγχρονους κριτικούς, ο συγκεκριμένος λόγος του Κωνσταντίνου, όπως ακριβώς καταγράφηκε από τον Ευσέβιο, είναι αυθεντικός. Γράφει ο καθηγητής H.W. Parke: «This document has often been suspected as a later forgery, but recent opinion seems to agree on its authenticity», δηλαδή, «Αυτό το έγγραφο έχει συχνά υποπτευθεί ότι είναι μία μεταγενέστερη πλαστογραφία, όμως η νεότερη κριτική φαίνεται ότι συμφωνεί για την αυθεντικότητά του» (H.W. Parke, Sibyls and the Sibylline Prophecy in classicalAntiquity, σελ. 164). Το αρχαιότερο χειρόγραφο που περιέχει τον λόγο του Κωνσταντίνου χρονολογείται στον 10ο μ.Χ. αιώνα και φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού (κώδιξ Vat gr. 149). Στον λόγο αυτό ο Μέγας Κωνσταντίνος εκφράζει την βαθιά του πίστη στο πρόσωπο του Χριστού και επικαλείται διάφορες μαρτυρίες για να διακηρύξει την Θεότητά Του. Μεταξύ αυτών των μαρτυριών περιλαμβάνει και την προφητεία της Σίβυλλας της Ερυθραίας περί της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού. Γράφει ο Κωνσταντίνος στον λόγο του: Η ΤΟΙΝΥΝ ΕΡΥΘΡΑΙΑ ΣΙΒΥΛΛΑ, ΦΑΣΚΟΥΣΑ ΕΑΥΤΗΝ ΕΚΤΗ ΓΕΝΕΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΝ ΓΕΝΕΣΘΑΙ, ΙΕΡΕΙΑ ΗΝ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ, ΔΙΑΔΗΜΑ ΕΠΙ ΙΣΗΣ ΤΩ ΘΡΗΣΚΕΥΟΜΕΝΩ ΥΠΟ ΑΥΤΗΣ ΘΕΩ ΦΟΡΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΙΠΟΔΑ ΠΕΡΙ ΟΝ Ο ΟΦΙΣ ΕΙΛΕΙΤΟ ΠΕΡΙΕΠΟΥΣΑ, ΑΠΟΦΟΙΒΑΖΟΥΣΑ ΤΕ ΤΟΙΣ ΧΡΩΜΕΝΟΙΣ ΑΥΤΗ… ΑΥΤΗ ΤΟΙΝΥΝ ΕΙΣΩ ΤΩΝ ΑΔΥΤΩΝ ΠΟΤΕ ΤΗΣ ΑΚΑΙΡΟΥ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ ΠΡΟΑΧΘΕΙΣΑ ΚΑΙ ΘΕΙΑΣ ΕΠΙΠΝΟΙΑΣ ΟΝΤΩΣ ΓΕΝΟΜΕΝΗ ΜΕΣΤΗ, ΔΙΑ ΕΠΩΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΠΡΟΕΘΕΣΠΙΣΕΝ, ΣΑΦΩΣ ΤΑΙΣ ΠΡΟΤΑΞΕΣΙ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ, ΗΤΙΣ ΑΚΡΟΣΤΙΧΙΣ ΛΕΓΕΤΑΙ, ΔΗΛΟΥΣΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΤΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΚΑΤΕΛΕΥΣΕΩΣ: ΙΔΡΩΣΕΙ ΓΑΡ ΧΘΩΝ ΚΡΙΣΕΩΣ ΣΗΜΕΙΟΝ ΟΤ’ ΕΣΤΑΙ. ΗΞΕΙ Δ’ ΟΥΡΑΝΟΘΕΝ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΙΩΣΙΝ Ο ΜΕΛΛΩΝ, ΣΑΡΚΑΠΑΡΩΝ ΠΑΣΑΝ ΚΡΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΝ ΑΠΑΝΤΑ. ΟΨΟΝΤΑΙ ΔΕ ΘΕΟΝ ΜΕΡΟΠΕΣ ΠΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΟΙ, ΥΨΙΣΤΟΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΠΙ ΤΕΡΜΑ ΧΡΟΝΟΙΟ ΣΑΡΚΟΦΟΡΩΝ ΨΥΧΑΣ Δ’ ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙ ΒΗΜΑΤΙ ΚΡΙΝΕΙ. ΧΕΡΣΟΣ ΟΤΑΝ ΠΟΤΕ ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ ΚΑΙ ΑΚΑΝΘΑ ΓΕΝΗΤΑΙ. ΡΙΨΩΣΙΝ Τ’ ΕΙΔΩΛΑ ΒΡΟΤΟΙ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΟΝ ΑΠΑΝΤΑ. ΕΚΚΑΥΣΗ ΔΕ ΤΟ ΠΥΡ ΟΥΡΑΝΟΝ ΗΔΕ ΘΑΛΑΣΣΑΝ. ΙΧΝΕΥΟΥΝ ΡΗΞΗ ΤΕ ΠΥΛΑΣ ΕΙΡΚΤΗΣ ΑΙΔΑΟ. ΣΑΡΞ ΤΟΤΕ ΠΑΣΑ ΝΕΚΡΩΝ ΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΝ ΦΑΟΣ ΗΞΕΙ. ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΝΟΜΟΥΣ ΤΕ ΤΟ ΠΥΡ ΑΙΩΣΙΝ ΕΛΕΓΞΕΙ. ΟΠΠΟΣΑ ΤΙΣ ΠΡΑΞΑΣ ΕΛΑΘΕΝ, ΤΟΤΕ ΠΑΝΤΑ ΛΑΛΗΣΕΙ. ΣΤΗΘΕΑ ΓΑΡ ΖΟΦΟΕΝΤΑ ΘΕΟΣ ΦΩΣΤΗΡΣΙΝ ΑΝΟΙΞΕΙ. ΘΡΗΝΟΣ Τ’ ΕΚ ΠΑΝΤΩΝ ΕΣΤΑΙ ΚΑΙ ΒΡΥΓΜΟΣ ΟΔΟΝΤΩΝ. ΕΚΛΕΙΨΕΙ ΣΕΛΑΣ ΗΕΛΙΟΥ ΑΣΤΡΩΝ ΤΕ ΧΟΡΕΙΑΙ, ΟΥΡΑΝΟΝ ΕΙΛΙΞΕΙ, ΜΗΝΗΣ ΔΕ ΤΕ ΦΕΓΓΟΣ ΟΛΕΙΤΑΙ. ΥΨΩΣΕΙ ΔΕ ΦΑΡΑΓΓΑΣ, ΟΛΕΙ Δ’ ΥΨΩΜΑΤΑ ΒΟΥΝΩΝ. ΥΨΟΣ Δ’ ΟΥΚ ΕΤΙ ΛΥΓΡΟΝ ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣΙ ΦΑΝΕΙΤΑΙ, ΙΣΑ Τ’ ΟΡΗ ΠΕΔΙΟΙΣ ΕΣΤΑΙ, ΚΑΙ ΠΑΣΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΟΥΚ ΕΙΣ ΠΛΟΥΝ ΕΙΞΕΙ. ΓΗ ΓΑΡ ΦΡΥΧΘΕΙΣΑ ΚΕΡΑΥΝΩ. ΣΥΝ ΠΗΓΑΙΣ ΠΟΤΑΜΟΙ ΤΕ ΚΑΧΛΑΖΟΝΤΕΣ ΛΕΙΨΟΥΣΙΝ. ΣΑΛΠΙΓΞ Δ’ ΟΥΡΑΝΟΘΕΝ ΦΩΝΗΝ ΠΟΛΥΘΡΗΝΟΝ ΑΦΗΣΕΙ, ΩΡΥΟΥΣΑ ΜΥΣΟΣ ΜΕΛΕΟΝ ΚΑΙ ΠΗΜΑΤΑ ΚΟΣΜΟΥ. ΤΑΡΤΑΡΟΕΝ ΔΕ ΧΑΟΣ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟΤΕ ΓΑΙΑ ΧΑΝΟΥΣΑ. ΗΞΟΥΣΙΝ Δ’ ΕΠΙ ΒΗΜΑ ΘΕΟΥ ΒΑΣΙΛΗΕΣ ΑΠΑΝΤΕΣ. ΡΕΥΣΕΙ Δ’ ΟΥΡΑΝΟΘΕΝ ΠΟΤΑΜΟΣ ΠΥΡΟΣ ΗΔΕ ΘΕΕΙΟΥ. ΣΗΜΑ ΔΕ ΤΟΙ ΤΟΤΕ ΠΑΣΙ ΒΡΟΤΟΙΣ ΑΡΙΔΕΙΚΕΤΟΝ ΟΙΟΝ ΤΟ ΞΥΛΟ ΕΝ ΠΙΣΤΟΙΣ, ΤΟ ΚΕΡΑΣ ΤΟ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟΝ ΕΣΤΑΙ. ΑΝΔΡΩΝ ΕΥΣΕΒΕΩΝ ΖΩΗ, ΠΡΟΣΚΟΜΜΑ ΤΕ ΚΟΣΜΟΥ, ΥΔΑΣΙ ΦΩΤΙΖΟΝ ΚΛΗΤΟΥΣ ΕΝ ΔΩΔΕΚΑ ΠΗΓΑΙΣ. ΡΑΒΔΟΣ ΠΟΙΜΑΙΝΟΥΣΑ ΣΙΔΗΡΕΙΗ ΓΕ ΚΡΑΤΗΣΕΙ. ΟΥΤΟΣ Ο ΝΥΝ ΠΡΟΓΡΑΦΕΙΣ ΕΝ ΑΚΡΟΣΤΙΧΙΟΙΣ ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ ΣΩΤΗΡ ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ Ο ΠΑΘΩΝ ΕΝΕΧ’ ΗΜΩΝ.   Η Σίβυλλα λοιπόν η Ερυθραία, η οποία παραδέχεται ότι γεννήθηκε την έκτη γενεά μετά τον κατακλυσμό, ήταν ιέρεια του Απόλλωνος και φορώντας στέμμα παρόμοιας αξίας με τον θεό ο οποίος λατρεύεται από αυτήν, και τον τρίποδα φροντίζοντας γύρω από τον οποίο ήταν περιτυλιγμένος όφις και με την βοήθεια του θεού Απόλλωνος προεφήτευε εις αυτούς που την είχαν ανάγκη... Αυτή λοιπόν κάποτε αφού προχώρησε εις τα άδυτα της γενομένης σε ακατάλληλο καιρό θεοευσέβειας και αφού επληρώθη πράγματι από θεία έμπνευση, διά των επών της προεφήτευε τα μέλλοντα σχετικά με τον Θεό με σαφήνεια, σύμφωνα προς τις τοποθετήσεις των πρώτων γραμμάτων τα οποία αποτελούν την ακροστιχίδα, αποκαλύπτοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ιστορία της καθόδου του Ιησού επί της γης: «Θα ιδρώσει η γη, όταν έλθει η ώρα της Κρίσεως.Θα έλθει από τον ουρανό, ο μέλλων βασιλεύς εις τους αιώνεςδια να κρίνει καθένα που φέρει σάρκα και όλον ανεξαιρέτως τον κόσμο.Θα ιδούν τον Θεό άνθρωποι, πιστοί και άπιστοι,Ύψιστο, μετά των αγίων, εις το τέλος του χρόνουμε σάρκα, κρίνοντας επί βήματος τις ψυχές των ανθρώπων. Όταν κάποτε ο κόσμος όλος γίνει άγονος και γεμάτος αγκάθια.Θα απορρίψουν οι άνθρωποι τα είδωλα και όλον γενικά τον πλούτο.Θα κατακαύσει το πυρ την γη, τον ουρανό ακόμη και την θάλασσα.Ανιχνεύοντας θα πυρπολήσει τις πύλες της φυλακής του Άδη.Τα σώματα τότε όλων των ανθρώπων θα έλθουν εις το φως της ελευθερίας των αγίων·τους παράνομους τότε το πυρ θα ελέγχει εις τους αιώνες.Όσα κάποιος έπραξε κρυφά, τότε όλα θα τα μαρτυρήσει.Διότι τα σκοτεινά στήθη, ο Θεός με διαφωτισμούς θα ανοίξει. Θρήνος θα φθάσει από όλους και τριγμός οδόντων.Θα εκλείψει το φως της ημέρας, η λάμψη του ηλίου και των αστέρων.Τον ουρανό θα περιστρέψει με ταχύτητα και θα χαθεί το φεγγοβόλημα της σελήνης.Θα υψώσει τα φαράγγια και θα καταστρέψει τα υψώματα των βουνών. Το ύψος δεν θα φαίνεται πλέον λυπηρό εις τους ανθρώπους.Τα βουνά με τις πεδιάδες θα ισοπεδωθούν και σε όλη την θάλασσα δεν θα υπάρχει δυνατότητα πλεύσης, διότι η γη θα κατακεραυνωθεί.Ποταμοί που κοχλάζουν, μαζί με τις πηγές θα εκλείψουν. Σάλπιγγα δε από τον ουρανό, φωνή με μεγάλο θρήνο θα αφήσει,κραυγάζοντας το μίασμα των ελεεινών και τις συμφορές του κόσμου.Τότε η ανοιγόμενη γη θα φανερώσει το χάος του Ταρτάρου,και οι πάντες θα έλθουν ενώπιον του βήματος του Βασιλέα Θεού.Θα ρεύσει από τον ουρανό πύρινος ποταμός και μάλιστα από θείο. Σημάδι τότε θα υπάρχει για όλους τους ανθρώπους, τέτοιο που θα είναι εντόνως φανερό.Το ξύλο για τους πιστούς, η σάλπιγγα η ποθητή θα είναι.Η ζωή των ευσεβών ανδρών, εμπόδιο θα είναι για τον κόσμο,φωτίζοντας τους ονομαστούς διά των υδάτων σε δώδεκα πηγές.Θα εξουσιάσει η ποιμαντική σιδηρά ράβδος.Αυτός ο οποίος τώρα προαναφέρθηκε σε ακροστιχίδα,είναι ο δικός μας Θεός,Σωτήρ αθάνατος βασιλεύς, αυτός ο οποίος υπέφερε προς χάριν μας. (Ευσέβιος, Βασιλέως Κωνσταντίνου λόγος ον έγραψε τω των αγίων συλλόγω, λόγος 5ος, κεφ. 18) H προφητεία της Σίβυλλας της Ερυθραίας, περί της Δευτέρας Παρουσίας του Ιησού Χριστού. Στην αριστερή ακροστιχίδα σχηματίζονται οι λέξεις ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΕΙΣΤΟΣ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ ΣΩΤΗΡ ΣΤΑΥΡΟΣ. Οι εικόνες προέρχονται από την συλλογή «Σιβυλλιακοί Χρησμοί» που εκδόθηκε το 1599 στο Παρίσι από τον Joanni Opsopoei. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, αφού καταγράφει ότι η Σίβυλλα η Ερυθραία γεννήθηκε την έκτη γενεά μετά τον κατακλυσμό του Νώε, αποδέχεται ότι η μάντις προφήτευε σε όσους την είχαν ανάγκη«με την βοήθεια του θεού Απόλλωνος». Δεν ήταν λοιπόν η Σίβυλλα αυτή η οποία προφήτευε, αλλά ο ίδιος ο Απόλλων! Επιπροσθέτως, ο Κωνσταντίνος θεωρεί ότι αφού η μάντις «επληρώθη από θεία έμπνευση», προφήτευσε την Έλευση του Ιησού Χριστού επί της γης. Αυτά είναι τα πρώτα εισαγωγικά σχόλια του Κωνσταντίνου, ο οποίος στη συνέχεια παραθέτει ολόκληρη την προφητεία της Ερυθραίας περί της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού. «Οι τοποθετήσεις των πρώτων γραμμάτων», όπως γράφει και ο ίδιος, σχηματίζουν την ακροστιχίδα «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΕΙΣΤΟΣ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ ΣΩΤΗΡ ΣΤΑΥΡΟΣ». Η παρουσία του Ε στη λέξη Χρειστός, συμβολίζει τον Ερχόμενον Υιόν του Θεού. Η προφητεία της Ερυθραίας περί της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και της Τελικής Κρίσης των ανθρώπων, αποτελεί μία ξεκάθαρη ομολογία της προφήτισσας, και κατ’ επέκτασιν του Απόλλωνος, προς το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Και αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονα φανερό από τους τελευταίους τρεις στίχους του χρησμού σύμφωνα με τους οποίους, ο Απόλλων και η ιέρειά του Σίβυλλα ομολογούν για άλλη μία φορά ποιος είναι ο Θεός τους: «Αυτός ο οποίος τώρα προαναφέρθηκε σε ακροστιχίδα, είναι ο δικός μας Θεός, Σωτήρ αθάνατος βασιλεύς, αυτός ο οποίος υπέφερε προς χάριν μας». Αν και η βαρυσήμαντη αυτή προφητεία διακηρύχθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο πριν από την έναρξη της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, το Πάσχα του 325 μ.Χ., τους επόμενους αιώνες παραμερίστηκε και αποσιωπήθηκε. Διότι υπήρχε ο κίνδυνος να προκληθεί αναταραχή στις τάξεις της Εκκλησίας, αλλά και να ανατραπεί η πεποίθηση ότι η αρχαία ελληνική θρησκεία ήταν μία θρησκεία δαιμονολατρείας. Ο χρησμός της Ερυθραίας, όπως και άλλοι χρησμοί από τα ελληνικά μαντεία, ανέτρεπαν την πεποίθηση αυτή και απεδείκνυαν ότι οι Σίβυλλες και οι Ολύμπιοι δεν ήταν δαίμονες, ούτε γεννήματα της φαντασίας των ανθρώπων, αλλά θείοι εργάτες και προάγγελοι του Χριστού. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, αμέσως μετά την απαγγελία της προφητείας κατά την διάρκεια του λόγου του, θίγει ένα ακόμη φλέγον ζήτημα το οποίο είναι η αυθεντικότητα και η εγκυρότητα αυτής της προφητείας. Λέγει ο Κωνσταντίνος: «Και αυτά στην παρθένο από τον Θεό τής παρουσιάσθηκαν να τα προφητεύσει. Εγώ την θεωρώ τουλάχιστον μακαρία, αυτήν την οποία επέλεξε ο Σωτήρ ως προφήτισσα εξαιτίας της πρόνοιάς του δι’ εμάς. Αλλά οι περισσότεροι από τους ανθρώπους δεν πιστεύουν και, αν και παραδέχονται ότι γεννήθηκε η Ερυθραία η Σίβυλλα η μάντις, υποπτεύονται ότι κάποιος από τους οπαδούς της δικής μας θρησκείας έμπειρος της ποιητικής μούσας έχει συνθέσει αυτά τα έπη και αυτά νοθεύτηκαν και λέγεται ότι είναι δημιουργήματα της Σίβυλλας, που περιέχουν ωφέλιμες απόψεις για την ζωή και περικόπτουν την υπερβολή των ηδονών, οδηγώντας στην συνετή και ευπρεπή ζωή. Με ολοφάνερη αλήθεια (η Σίβυλλα) με την επιμέλεια των δικών μας ανδρών εξιστόρησε τα χρόνια με ακριβέστερο τρόπο, ώστε ουδείς να υπονοεί ότι έχει γίνει το ποίημα μετά την κάθοδο του Χριστού και την κρίση του και να διαδίδεται ως ψεύδος ότι η Σίβυλλα διά των επών της προφητεύει από την αρχαιότητα».1(Ευσέβιος, Βασιλέως Κωνσταντίνου λόγος ον έγραψε τω των αγίων συλλόγω, λόγος 5ος, κεφ. 18) Σύμφωνα με τον Μέγα Κωνσταντίνο, ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός επέλεξε την Σίβυλλα την Ερυθραία για προφήτισσά Του! Και όλα όσα προφήτευσε της παρουσιάστηκαν από τον ίδιο τον Θεό. Όσον αφορά αυτούς που υποπτεύονται και αμφισβητούν την εγκυρότητα της προφητείας, την πατρότητά της, αλλά και την εποχή κατά την οποία εγράφη, ο Κωνσταντίνος με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αποκλείει το ενδεχόμενο πλαστογράφησής της. Πώς όμως είναι τόσο σίγουρος για αυτά που γράφει και από πού αντλεί αυτή του την βεβαιότητα; Την απάντηση μάς την δίνει ο ίδιος: «ΩΜΟΛΟΓΗΤΑΙ ΓΑΡ ΚΙΚΕΡΩΝΑ ΕΝΤΕΤΥΧΗΚΟΤΑ ΤΩ ΠΟΙΗΜΑΤΙ ΜΕΤΕΝΕΓΚΕΙΝ ΤΕ ΑΥΤΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΔΙΑΛΕΚΤΟΝ ΚΑΙ ΕΝΤΑΞΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΙΣ ΕΑΥΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΣΙΝ». Δηλαδή: «Διότι ομολογείται ότι ο Κικέρων, αφού βρήκε το ποίημα, το μετέφρασε στην λατινική διάλεκτο και το ενέταξε στα δικά του συγγράμματα». (Ευσέβιος, Βασιλέως Κωνσταντίνου λόγος ον έγραψε τω των αγίων συλλόγω, λόγος 5ος, κεφ. 18) Σύμφωνα με τον Μέγα Κωνσταντίνο, έναν αιώνα πριν από την Έλευση του Χριστού, ο ιστορικός Κικέρων είχε ήδη μεταφράσει την προφητεία της Ερυθραίας στην λατινική γλώσσα και την είχε εντάξει στα συγγράμματά του! Την ίδια πληροφορία καταγράφει και ο Επίσκοπος Ευσέβιος, ο οποίος υπήρξε διευθυντής του μεγαλύτερου εργαστηρίου αντιγραφής χειρογράφων της εποχής του και εμβριθής μελετητής της ελληνικής γραμματείας, οπότε γνωρίζει πολύ καλά τις πηγές που αναφέρει. Ο Ευσέβιος, αφού διέσωσε τον Λόγο του Κωνσταντίνου, τον εχώρισε σε ενότητες και έθεσε επικεφαλίδες. Η ενότητα που περιέχει την προφητεία της Ερυθραίας έχει την κάτωθι επικεφαλίδα: ιθ΄. ΟΤΙ Η ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΑΝΤΕΙΑ ΠΑΡ’ ΟΥΔΕΝΟΣ ΤΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΠΛΑΣΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ ΣΙΒΥΛΛΗΣ ΕΣΤΙΝ, ΗΣ ΤΑΣ ΒΙΒΛΟΥΣ ΚΙΚΕΡΩΝ Ο ΠΡΟ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΡΩΜΑΪΣΤΙ ΜΕΤΕΦΡΑΣΕ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΒΕΡΓΙΛΙΟΣ ΜΕΜΝΗΤΑΙ ΑΥΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΚΟΥ ΤΟΚΟΥ, ΔΙ’ ΑΙΝΙΓΜΑΤΩΝ ΦΟΒΩ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΝΤΩΝ ΥΜΝΗΣΑΣ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ. (Ευσέβιος, Βασιλέως Κωνσταντίνου λόγος ον έγραψε τω των αγίων συλλόγω, λόγος 5ος, εισαγωγή) Ο Ευσέβιος, όπως και ο Κωνσταντίνος, εξιστορεί και επεξηγεί ότι η προφητεία της Ερυθραίας δεν αποτελεί πλαστογράφηση κάποιου ανθρώπου μέσα από την Εκκλησία, διότι τα βιβλία της μεταφράστηκαν από τον Κικέρωνα στην λατινική γλώσσα πριν από την Έλευση του Χριστού. Στην ίδια Σίβυλλα αναφέρεται προ Χριστού και ο Βιργίλιος. Αυτά τα λατινικά συγγράμματα είναι πιθανόν να ανέγνωσαν ο Ευσέβιος και ο Μέγας Κωνσταντίνος, και γι’ αυτό ήταν τόσο σίγουροι για την εγκυρότητά τους. Τα λατινικά αυτά συγγράμματα σήμερα δεν διασώζονται. Διασώζεται όμως το κάτωθι απόσπασμα του Κικέρωνα από το έργο του De Divinatione: «Εμείς πιστεύουμε στους χρησμούς της Σίβυλλας που εκείνη έδινε, όπως λέγεται, σε κατάσταση έκστασης. Όπως εθεωρείτο λίγο καιρό πριν για μία μη τεκμηριωμένη φήμη που είχε διαδοθεί στον κόσμο, την οποία ένας επεξηγητής αυτών των χρησμών προσφέρθηκε να καταθέσει στη Σύγκλητο λέγοντας ότι, αυτός που πραγματικά είναι ήδη βασιλιάς μας, αυτός θα έπρεπε να λάβει και τον τίτλο του βασιλιά, εάν θα θέλαμε να σωθούμε. Εάν αυτό είναι γραμμένο στα σιβυλλικά βιβλία, για ποιον άνθρωπο και σε ποιον χρόνο αναφέρεται;»2 (Κικέρων, De Divinatione, βιβλ. 2, κεφ. 54) Ο Κικέρων αναφέρεται σε κάποιον χρησμό της Σίβυλλας που είχε διαδοθεί κατά την εποχή του. Ο χρησμός αυτός διακηρύττει ότι οι άνθρωποι θα σωθούν μόνον εάν αναγνωρίσουν ως βασιλέα τους, Αυτόν που πραγματικά είναι βασιλέας τους! Και επειδή ο χρησμός την εποχή εκείνη ήταν ανεξήγητος, ο Κικέρων αναρωτιέται ποιος μπορεί να είναι αυτός ο βασιλέας και ποια η εποχή του, αδυνατώντας βεβαίως να κατανοήσει ότι ο χρησμός αναφέρεται στον Βασιλέα των βασιλέων. Και συνεχίζει ο Κικέρων στα σχόλιά του: «Το ότι αυτός ο χρησμός δεν είναι αποκύημα ενός φαντασιόπληκτου νου, το αποδεικνύει και η κατασκευή αυτών των στίχων (που είναι ένα κατασκεύασμα εκλεπτυσμένης και προσεγμένης τέχνης και όχι ένα εκστατικό παραλήρημα), είναι ένας τύπος σύνθεσης ο οποίος συνηθίζεται να αποκαλείται ακροστιχίδα, μέσα στην οποία διαβάζονται τα πρώτα γράμματα κάθε στίχου τοποθετημένα σε μία λογική έκφραση... Και στα βιβλία τα σιβυλλικά ολόκληρος ο χρησμός εμφανίζεται από τον πρώτο στίχο της κάθε φράσης τοποθετώντας με σειρά τα πρώτα γράμματα αυτής της φράσης. Αυτός είναι ο τρόπος που συνθέτει ένας συγγραφέας και όχι ένας φαντασιόπληκτος, αλλά κάποιος που εργάζεται με ιδιαίτερη ακρίβεια και όχι κάποιος ανόητος. Γι’ αυτό την κρατάμε φυλαγμένη την Σίβυλλα, όπως μας παραδόθηκε από τους προγόνους μας».3 (Κικέρων, De Divinatione, βιβλ. 2, κεφ. 54) Ο χρησμός της Σίβυλλας σχηματίζει σύμφωνα με τον Κικέρωνα μία ιδιαίτερα ευφυή και εκλεπτυσμένη ακροστιχίδα. Ο χρησμός, λοιπόν, ο οποίος αναφέρεται στον βασιλέα που θα σώσει τους ανθρώπους, δείχνει να έχει κοινά σημεία με τον χρησμό της Ερυθραίας, όχι μόνον λόγω της ακροστιχίδας, αλλά και διότι στον δεύτερο στίχο της προφητείας της Σίβυλλας της Ερυθραίας αναγράφεται η Έλευσις του Βασιλέα των αιώνων. Πότε όμως ο Μέγας Κωνσταντίνος ανέγνωσε για πρώτη φορά τις προφητείες της Σίβυλλας της Ερυθραίας και ποιος ήταν αυτός ο οποίος τον πληροφόρησε; Την απάντηση μας δίνει ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο πρώτος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης μετά από την Άλωση του 1453. Η απάντηση του Πατριάρχη Γενναδίου προέρχεται από μία ανέκδοτη ομιλία του, ένα μέρος της οποίας έχει καταγραφεί από τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη σε μία υποσημείωση του στον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Σύμφωνα με την ομιλία αυτή του Πατριάρχη Γενναδίου, ο Μέγας Κωνσταντίνος, αν και ασπαζόταν από μικρή ηλικία την πατρώα ελληνική θρησκεία, ωθήθηκε προς την χριστιανική πίστη όταν ανέγνωσε μία συλλογή των Σιβυλλικών χρησμών η οποία εφυλάσσετο στην Βασιλική Βιβλιοθήκη της Ρώμης. Οι χρησμοί αυτοί γνωστοποιήθηκαν στον Κωνσταντίνο από τον υιό του, Κρίσπο. Ο δε Κρίσπος, γνώρισε τους χρησμούς από τον δάσκαλό του Φιρμιανό Λακτάντιο, ο οποίος τους ανακάλυψε κατά το χρονικό διάστημα που εργαζόταν ως φύλακας στην Βασιλική Βιβλιοθήκη της Ρώμης. Γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «ΔΙΟΤΙ Ο ΦΙΡΜΙΑΝΟΣ ΛΑΚΤΑΝΤΙΟΣ, ΣΟΦΩΤΑΤΟΣ, ΩΝ, ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΡΩΜΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ, ΕΚ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΩΝ ΣΙΒΥΛΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΧΡΗΣΤΗΡΙΩΝ ΤΩΝ ΦΑΝΕΡΩΣ ΔΙΑΓΓΕΛΟΝΤΩΝ, ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ, ΦΩΤΙΣΘΕΙΣ, ΕΠΙΣΤΕΥΣΕ ΤΩ ΧΡΙΣΤΩ. ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΙΣΠΟΝ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΕΓΕΝΕΤΟ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΠΙΣΤΕΩΣ. Ο ΔΕ ΚΡΙΣΠΟΣ ΠΑΛΙΝ ΕΦΑΝΕΡΩΣΕ ΤΑΣ ΒΙΒΛΟΥΣ ΤΑΥΤΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΥΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΝ, ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΩΦΕΛΗΣΕΝ ΑΥΤΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΣΑΙ ΤΩ ΧΡΙΣΤΩ, ΩΣ ΛΕΓΕΙ ΤΟΥΤΟ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΣΧΟΛΑΡΙΟΣ ΕΙΣ ΤΙΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟΝ ΔΙΑΛΕΞΙΝ ΜΕΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΟΥ ΤΙΝΟΣ, ΠΕΜΦΘΕΝΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΩΝ ΑΓΑΡΗΝΩΝ ΝΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΥΤΟΝ». (Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Σεπτέμβριος ΙΔ΄, σελ. 286, σχόλια του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη, έκδ. μοναχού Βίκτωρος Ματθαίου) Ο Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος μάς αποκαλύπτει ότι, η ανάγνωση των βιβλίων των Σιβυλλών ώθησε και τον Λακτάντιο και τον Μέγα Κωνσταντίνο να αναγνωρίσουν την Θεότητα του Ιησού Χριστού! Ο Γεννάδιος, πριν χειροτονηθεί Πατριάρχης, ήταν αριστοτελικός φιλόσοφος και μελετούσε την ελληνική γραμματεία στην περίφημη Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης, όπου είχε ελεύθερη πρόσβαση ως φύλακας (σχολάριος) των παλατιών. Γι’ αυτό και ονομαζόταν Σχολάριος. Σε αυτή τη βιβλιοθήκη υπήρχε ένα βιβλίο στο οποίο περιέχονταν οι χρησμοί των Σιβυλλών, αλλά και άλλοι χρησμοί των ελληνικών μαντείων περί του Ιησού Χριστού. Το 1453, κατά την Άλωση της Πόλης από τους Τούρκους, η αυτοκρατορική βιβλιοθήκη λεηλατείται και τα βιβλία των Σιβυλλών χάνονται, όπως καταγράφει ο ίδιος ο Γεννάδιος στο κάτωθι πολύτιμο χειρόγραφο που προέρχεται από την Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων. Κώδιξ Gr . 1293, φ.29α. Διήγησις Γενναδίου Σχολαρίου, 1511 μ.Χ. Παρίσι, Bibliotheque Nationale. «Αλγώ δε πάλιν, ότι μη τας των Σιβυλλών και των εν Δελφοίς, και Δάφνη μαντείων προαγορεύσεις περί Χριστού, δούναι σοι δύναμαι, ας εν ενί βιβλίω συντεθειμένας παλαιοτάτων εγγραφείσας βιβλίων απωλέσαμεν μετά πολλών άλλων βιβλίων, εν τη της πόλεως αρπαγή... Σίβυλλα δε θεοβούλην σημαίνει. Εκείνα πολλά περί πολλών προειπούσαι, μάλιστα περί του κατά τον Ιησούν μυστηρίου προειρήκασι φανερώς. Αλλά και τα Ελλήνων μαντεία, χρησμούς τοιούτους εξέδωκαν. Όθεν εν τι πολλών των τότε πεισάντων τους εν Ελλάδι, τη του Χριστού πίστει προσθέσθαι, και η των τοιούτων εγένετο χρησμών μαρτυρία». Δηλαδή: «Πονώ όμως, πάλι, διότι δεν μπορώ να μεταδώσω σ’ εσένα τις προαναγγελίες περί του Χριστού των Σιβυλλώνκαι των μαντείων στους Δελφούς και στη Δάφνη, τις οποίες σ’ ένα βιβλίο συγκεντρωμένες και γραμμένες χάσαμε μαζί με πολλά άλλα βιβλία κατά τη λεηλασία της Πόλης... Σίβυλλα δε σημαίνει εκείνη που φανερώνει τη θέληση του Θεού. Εκείνα τα πολλά και περί πολλών αφού προείπαν, ιδιαίτερα το Μυστήριο του Ιησού έχουν προαναγγείλει ολοφάνερα. Αλλά και τα μαντεία των Ελλήνων εξέδωσαν τέτοιους χρησμούς· από τους οποίους, ένα από τα πολλά που έπεισαν για την πίστη περί του Χριστού στην Ελλάδα, να προσθέσουμε ότι υπήρξε και η μαρτυρία αυτών των χρησμών». (Διήγησις Γενναδίου Σχολαρίου, από αντίγραφο του 1511 του Παύλου Κολυβά.) Ο Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος «πονάει» για την απώλεια των χρησμών των Σιβυλλών και του μαντείου των Δελφών περί του Ιησού Χριστού! Οι χρησμοί αυτοί, σύμφωνα με την καταγραφή του, «έχουν προαναγγείλει ολοφάνερα το Μυστήριο του Ιησού» και επιπλέον ώθησαν πολλούς Έλληνες στην αποδοχή της χριστιανικής πίστης! Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ... ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ: 1. «ΚΑΙ ΤΑΥΤΑ ΤΗ ΠΑΡΘΕΝΩ ΔΗΛΑΔΗ ΘΕΟΘΕΝ ΕΠΕΣΤΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΑΙ. ΜΑΚΑΡΙΑΝ ΔΕ ΑΥΤΗΝ ΕΓΩΓΕ ΚΡΙΝΩ. ΗΝ Ο ΣΩΤΗΡ ΕΞΕΛΕΞΑΤΟ ΠΡΟΦΗΤΙΝ ΤΗΣ ΕΑΥΤΟΥ ΠΕΡΙ ΗΜΩΝ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ. ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΠΙΣΤΟΥΣΙΝ ΚΑΙ ΤΑΥΤΑ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΝ ΓΕΓΕΝΗΣΘΑΙ ΣΙΒΥΛΛΑΝ ΜΑΝΤΙΝ, ΥΠΟΠΤΕΥΟΥΣΙ ΔΕ ΤΙΝΑ ΤΩΝ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΗΣ ΟΥΚ ΑΜΟΙΡΟΝ ΤΑ ΕΠΗ ΤΑΥΤΑ ΠΕΠΟΙΗΚΕΝΑΙ, ΝΟΘΕΥΕΣΘΑΙ ΤΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΣΙΒΥΛΛΗΣ ΘΕΣΠΙΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΛΕΓΕΣΘΑΙ, ΕΧΟΝΤΑ ΒΙΩΦΕΛΕΙΣ ΓΝΩΜΑΣ ΤΗΝ ΠΟΛΛΗΝ ΤΩΝ ΗΔΟΝΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΤΟΥΣΑΣ. ΕΞΟΥΣΙΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΝ ΣΩΦΡΟΝΑ ΤΕ ΚΑΙ ΚΟΣΜΙΟΝ ΒΙΟΝ ΟΔΗΓΟΥΣΑΣ. ΕΝ ΠΡΟΦΑΝΕΙ ΔΕ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΗΣ ΤΩΝ ΗΜΕΤΕΡΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΣΥΛΛΕΞΑΣΗΣ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΟΝ, ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΗΔΕΝΑ ΤΟΠΑΖΕΙΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΘΟΔΟΝ ΚΑΙ ΚΡΙΣΙΝ ΓΕΓΕΝΗΣΘΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΩΣ ΠΑΛΑΙ ΠΡΟΛΕΧΘΕΝΤΩΝ ΥΠΟ ΣΙΒΥΛΛΗΣ ΤΩΝ ΕΠΩΝ ΨΕΥΔΟΣ ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΣΘΑΙ». 2. «Noi crediamo ai carmi della Sibilla, che essa, si dice, pronuncio in stato di esaltazione. Si credeva poco tempo fa, per una diceria senza fondamento diffusasi tra la gente, che un interprete di tali carmi si apprestasse a dire in Senato che colui che di fatto era gia nostro re avrebbe dovuto anche ricevere il titolo regale, se volevamo esser salvi. Se questo e scritto nei libri sibillini, a quale uomo e a quale tempo si riferisce? » 3. «Che quel carme, poi, non sia il parto di uno spirito invasato, lo rivela sia la fattura dei versi stessi (che sono un prodotto di arte raffinata e accurata, e non di un eccitazione e di impulso), e quel tipo di composizione che si suol chiamare «acrostico», nella quale, leggendo di seguito le prime lettere di ciascun verso, si mette insieme un'espressione di senso compiuto....E nei libri sibillini, l'intero carme risulta dal primo verso di ciascuna frase, mettendo di seguito le prime lettere di quella frase. Questo e il modo di procedere di uno scrittore, non di un invasato; di uno che lavora con minuta accuratezza, non di un folle. Percio teniamo ben appartata e segregata la Sibilla, in modo che, come ci e stato tramandato dai nostri antenati...»